:Fanfiction Attack on titan
:Drama,Action-Sci-Fi
:PG-15
คำเตือน : บทความต่อไปนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายหากท่านใดไม่ต้องการรับรู้กรุณากดปิดขอบคุณค่ะ
เสียงอื้ออึงฮือฮาตั้งแต่เอเลนก้าวขาเข้ามาในคลาสและดูเหมือนว่ามันจะไม่สงบลงง่ายๆแต่ไม่ว่าจะพยายามฟังยังไม่ก็ไม่เข้าใจสักทีว่าพวกเพื่อนร่วมชั้นคุยเรื่องอะไรกันจนยอมแพ้ในที่สุดไม่ต้องอยากรู้มันแล้ว!...นั่นคือความคิดณ.ตอนนั้นจนกระทั่ง...
"หวัดดีเอเลน!"
แจนที่เดินมาพร้อมกันกับอาร์มินเอ่ยทักออกมาก่อนแต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพื่อนร่างเล็กของเขาถึงได้ดูแก้มแดงๆตั้งแต่เช้าบรรยากาศแปลกๆแบบนี้มันอะไรกัน?...
"หวัดดีอาร์มิน"
"อื้อ!...วะ...หวัดดีเอเลน!"
ใบหน้ามนหรี่ตาลงข้างหนึ่งมองเพื่อนร่างเล็กที่ดูจะลนๆชอบกลแต่พอหันกลับมาหาแจนเจ้าบ้านี่กลับตีหน้าตายซะงั้น...
"ว่าแต่ทำไมคลาสเราดูครึกครืนกันจัง"
แจนพูดขึ้นมาทั้งๆที่ไม่หันมามองหน้าเขา
"ผะ...ผมได้ยินว่าวันนี้จะมีอาจารย์คนใหม่มาน่ะ"
และอาร์มินเป็นคนตอบทั้งๆที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาเช่นกันไอ้สองคนนี้!...มันชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วนะเฮ้ย!...
"ช่วงบ่ายไม่มีเรียนเราไปในเมืองกันมั้ยเอเลน"
"ก็ดี...ฉันต้องไปซื้อหนังสือให้อัลด้วย"
"ว่าไงนะอัล?...อัลฟาพี่ชายนายน่ะเหรอไปญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"พูดอะไรน่ะแจน!"
อาร์มินรีบปรามแจนทันทีถึงจะรู้ว่าอาร์มินขี้เกรงใจแต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นถึงขนาดนี้ปรกติเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยจะไม่เคยพูดถึงอัลเลยสักครั้งด้วยเหตุผลเดียวคือ...กลัว...ทั้งแจนและอาร์มินไปบ้านเขาเพียงไม่กี่ครั้งตั้งแต่คบกันมาถึงได้ดูตกใจมากขนาดนี้ที่เขาพูดถึงพี่ด้วยสีหน้าปรกติ
"อัลไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกนะถึงจะพูดได้ไม่เต็มปากก็เถอะ"
"น่ากลัวซิสายตางี้เวลามองชั้นอย่างกับคมมีดปักฉึกๆๆเลยเชียวนะใหนจะรังสีอำมหิตดำทมึนนั่นอีกอึ๋ย~...พูดแล้วขนลุก!"
"แจนนน~~"
อาร์มินคงกระซิบกระซาบหยิกบ้างตีบ้างตามประสาแต่พอทำแล้วตัวเองกลับหน้าแดงแจ๋เองซะงั้นวันนี้มันมาแปลกทั้งคู่จริงๆด้วยแฮะ?...
"ไม่เป็นไรอาร์มินแจนพูดถูกแล้วล่ะฉันไม่ถือหรอก"
"ตะ...แต่!..."
"เอาล่ะพวกเธอเงียบๆกันได้แล้ววันนี้อาจารย์พาอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษคนใหม่มาแนะนำ" บทสนทนาของพวกเขาถูกหยุดเพียงเท่านั้นเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาเคาะโต๊ะปังๆให้ทุกคนอยู่ในความสงบแต่ถึงอย่างนั้นบางส่วนก็ยังดูจะกระซิบกระซาบกันไม่เลิก?...นี่มันอะไรกัน?...จนกระทั่ง!...
"เชิญครับอาจารย์"
อาจารย์คนใหม่ผู้เป็นที่กล่าวขานก้าวเข้ามาในห้องเอเลนถึงได้รู้ว่าทำไมทุกคนถึงได้เป็นแบบนั้นแต่สำหรับเขาแล้ว!
"คุณ!?....."
เอเลนลุกพรวดพราดขึ้นพร้อมกับอุทานออกมาเสียงดังท่ามกลางสายตากว่าห้าสิบคู่ที่หันมามองเจ้าของร่างสูงโปร่งเป็นตาเดียวจะไม่ให้ตกใจได้ไงก็ในเมื่อคนที่กำลังยืนตีหน้าขรึมอยู่ตรงหน้าเขาคือคนคนเดียวกันกับที่พาเขาลอยแหวกอากาศไปเมื่อคืน!
"มีอะไรสงสัยงั้นเหรอคุณเยเกอร์?"
"เอ่อ...ปละ...เปล่าครับ..."
ถึงจะตั้งสติได้และนั่งลงกับที่แล้วก็ตามทีแต่สายตายังคงสบกับดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่กระพริบเสียงอื้ออึงรอบข้างดังขึ้นอีกครั้งเมื่อดูเหมือนว่าเขากำลังตกเป็นหัวข้อเด็ดสำหรับคาบนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
"เป็นการทักทายที่น่าตื่นเต้นดีนะ...คุณเยเกอร์"
ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นมาทั้งๆที่ยังสบสายตากันด้วยใบหน้ายิ้มเยาะยิ่งกระตุ้นให้ความหงุดหงิดของเอเลนพุ่งสูงขึ้นไปอีก...มันน่าโมโหนัก!...
"เอเลน?"
"ไม่มีอะไร...แต่ตกใจนิดหน่อยน่ะคิดว่าเป็นคนรู้จัก"
น้ำเสียงเป็นกังวลของอาร์มินกับแจนทำให้เอเลนยอมละสายตาจากคนคนนั้นในที่สุดโกรธไปก็ไม่ได้อะไรดีซะอีกที่อีกฝ่ายแสดงตัวออกมาแบบนี้...ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ดวงตากลมตัวกลับยังลอบมองอีกฝ่ายเป็นพักๆแต่เขาคนนั้นกลับมองตรงมาที่เขาอย่างเปิดเผยซะได้!
ทั้งสามคนมาถึงร้านฟาดฟู้ดชื่อดังในที่สุดโดยมีเพื่อนร่างสูงเป็นคนเดินไปต่อแถวสั่งอาหาารแต่ความขุ่นมัวในใจของเอเลนกลับยิ่งมากขึ้นเป็นเท่าตัวการที่ผู้ชายคนนั้นแสดงตัวออกมาแบบนี้ก็ดีแต่ถ้ามองในมุมกลับกันเค้าเข้าใกล้คนใกล้ตัวของเขาอีกขั้นหนึ่งแล้วต่างหาก!
ปึง!
พอคิดได้แบบนั้นมือก็เผลอตบโต๊ะจนอาร์มินและโต๊ะข้างๆถึงกับสะดุ้งโหยงเป็นจังหวะเดียวกับที่แจนยกถาดอาหารมาพอดี
"เอเลน..เป็นอะไรมากมั้ยเนี้ยตั้งแต่เช้าแล้วนะที่ทำหน้าอย่างกับแบกโลกทั้งใบไว้แบบนี้น่ะ?"
"นี่...พวกนายไม่คิดว่าอิตาอาจารย์คนใหม่ดูแปลกๆบ้างเหรอ?"
"เค้าชื่อรีไวล์นะเอเลน...รีไวล์ อัคเกอร์แมนครับ"
"เออน่า...ชื่ออะไรก็ช่างเถอะฉันล่ะไม่ถูกชะตาด้วยเลยจริงๆ"
"คนที่แปลกน่ะเอเลนต่างหากล่ะครับ...แสดงท่าทางแปลกๆตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแบบนี้พวกผู้หญิงในคลาสเค้าเม้ากันว่าเอเลนเรียกร้องความสนใจจากอ.รีไวล์อย่างโน้นอย่างนี้...อยากเป็นศัตรูกับสาวๆในห้องบ้างล่ะถ้าพรุ่งนี้โดนดักตบอย่างกับในละครจะทำยังไง?"
อาร์มินที่มักจะพูดอะไรมีเหตุผลเสมอบ่นเพื่อนตัวเองซะยกใหญ่ทำให้คนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าในวงสนทนาของเหล่าชะนีทั้งหลายได้แต่ทำหน้าเหว๋อ
"เอ๋~~...นี่ฉันโดนเม้าขนาดนั้นเลยเหรอแย่จังแฮะ"
"แต่ที่มันแปลกไปกว่านั้นเอเลน...นายกับอัลฟาไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"แจน~~"
มือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากหยุดชะงักก่อนจะวางมันลงบนจานเหมือนเดิมแล้วยกมือประสานกันบนโต๊ะสำหรับเท้าคางเหมือนกำลังใช้ความคิดเพราะไม่รู้จะเริ่มจากตรงใหนดีจะเล่าเรื่องที่ตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายก็กลัวจะทำให้ทั้งคู่ไม่สบายใจเป็นกังวลไปด้วย
"อะ...เอเลนอย่าถือสาแจนเลยนะถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร"
"ไม่ใช่แบบนั้นฉันแค่คิดว่าจะเริ่มจากตรงใหนดีเอาเป็นว่า.....พอคิดว่าถ้าฉันต้องอยู่ตัวคนเดียวขึ้นมามันคงเหงาน่าดูก็เลยพาลให้นึกถึงอัลขึ้นมาน่ะ...อัลคงเจ็บปวดน่าดูที่น้องชายตัวเองไม่กล้าเข้าใกล้และใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นไม่มีเพื่อนฝูงไม่เคยออกไปใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่าง...."
"ก็เลยสงสารว่างั้นเถอะ...แต่ชั้นว่าพี่ชายนายไม่ต้องการหรอกนะไอ้ความสงสารอะไรนั่น"
"แจน~~"
"ฮะฮะ...ไม่เป็นไรๆ...ไม่ต้องคิดมากอาร์มินแจนพูดถูกแล้วล่ะ...แต่ฉันไม่ได้ทำเพราะสงสารหรอกแค่อยากทำตัวให้สมเป็นน้องชายน่ะ"
บทสนทนาเงียบลงเมื่อต่างคนต่างกำลังยุ่งอยู่กับการจัดการมื้อเที่ยงตรงหน้าพอเห็นภาพของเพื่อนทั้งสองคนตรงหน้าแล้วเอเลนจึงเลือกที่จะหยุดคิดเรื่องเครียดๆเอาไว้ซะก่อนบางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไปบางทีเรื่องแย่ๆที่เกิดขึ้นกับเขามันอาจจะมีอิทธิพลมาจากความวุ่นวายของเมืองนี้ก็เป็นได้...สายตาเบนออกไปสนใจผู้คนที่ท้องถนนที่จะมีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้นที่เมืองนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นว่าแล้วมือก็หยิบกล้องถ่ายรูปที่มักจะติดตัวมาเสมอออกจากกระเป๋าโหมดพานอราม่าคือโหมดที่เลือกใช้เพื่อจะได้เห็นมุมมองที่กว้างขึ้น
จู่ๆก็คิดขึ้นมาได้ว่าถ้าอัลเห็นรูปพวกนี้แล้วจะทำหน้าแบบใหนนะแค่คิดถึงสีหน้าที่ไม่เคยเห็นที่ใหนมาก่อนของพี่ชายริมฝีปากก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวมือเพลนกล้องกลับเข้ามาในร้านก่อนจะมาหยุดตรงเพื่อนทั้งสองคนแต่แล้วภาพตรงหน้าก็ทำเอาดวงตากลมโตเบิกกว้างกล้องแทบจะหลุดมือเมื่อเพื่อนทั้งสองคนของเขากำลังจะ...จะ......
"อ๊ะ!?...."
เป็นอาร์มินที่เบิกตากว้างหน้าแดงเถือกผลักเจ้าบ้าแจนออกก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปใหนสักที่ที่คาดว่าจะเป็นห้องน้ำปล่อยให้เอเลนอ้าปากค้างมองเจ้าบ้าแจนนั่งเกาหัวแคร่กๆเพียงลำพัง
"พะ...พวกนาย!?...นะ...นายกับอาร์มิน!?!..."
"อย่าทำท่าตกใจขนาดนั้นสิเอเลน...เขินนะเฟ้ย!"
แต่คนที่เขินจนหน้าแดงเถือกตามอาร์มินไปอีกคนกลับเป็นเอเลนซะงั้นสองมือยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองไม่อยากจะเชื่อว่าทั้งสองคนจะ....จะ...
"เลิกทำแบบนั้นซะทีสิฟ๊ะ...ชั้นอายจะแย่อยู่แล้วเนี้ย!"
แจนพยายามดึงมือเอเลนออกจากหน้าตัวเองพัลวันหลายนาทีกว่าจะตั้งสติได้ใบหน้ามนถึงพยายามจะทำสีหน้าขึงขังแต่รอยแดงๆที่ลามไปถึงลำคอก็ทำเอาเพื่อนร่างสูงแทบจะอยากมุดแผ่นดินหนีซะให้ได้!
"อะแฮ่ม!...ผมนาย...คบกันเหรอ?"
"อะ...อืม...ชั้นเพิ่งสารภาพไปเมื่อวานน่ะ"
"จริงดิ!!...ก็ว่าทำไมท่างทางแปลกๆตั้งแต่เช้า!"
"เบาๆหน่อยสิฟ๊ะเอเลน!"
"อุ๊บ!..."
มือบางรีบยกขึ้นมาปิดปากตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่และกำลังถูกสายตาใคร่รู้ของใครหลายๆคนจ้องมองถึงจะมีไม่กี่คนแต่ร้านไม่ได้ใหญ่โตอะไรแค่พูดคุยกันธรรมดาก็ได้ยินแทบทุกจคำพูดอยู่นับประสาอะไรกับที่เขาแหกปากตะโกนออกไปเมื่อกี้ มือบางรีบเก็บสัมภาระตัวเองเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"เอเลนจะไปใหน?"
"ไปร้านหนังสือ!"
"งั้นก็รออาร์มินก่อนสิค่อยไปพร้อมกัน"
"ไม่ดีกว่าพวกนายเดทกันอยู่ไม่ใช่เหรอไม่อยากเป็นกขค."
ว่าแล้วก็เดินตัวปลิวออกจากร้านไปปล่อยให้เพื่อนร่างสูงนั่งหน้าแดงอยู่คนเดียว
พักใหญ่หลังจากออกจากร้านแล้วใบหน้ามนก็เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เข้าไปในร้านหนังสือยิ่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วยแล้วยิ่งรู้สึกเขินแทนอาร์มินโดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าใบหน้าที่เดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียวของตัวเองทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเผลอยิ้มตามจะบอกว่าหลงเสน่ห์ในความน่ารักนั่นก็คงไม่ผิดนัก...เพราะว่ารอยยิ้มสดใสแบบนั้นหรืออะไรที่พอจะทำให้ลืมเรื่องเครียคๆของเมืองนี้ไม่ได้มีให้เห็นกันได้ทุกวัน
ร่างสูงโปร่งหยุดอยู่ที่หน้าชั้นวรรณกรรมถึงจะไม่รู้ว่าอัลชอบอ่านหนังสือประเภทใหนเพราะบนชั้นหนังสือของพี่ชายมีหนังสือแทบจะทุกประเภทไม่มีแนวใหนมากหรือน้อยไปกว่ากันคงเพราะส่วนใหญ่มีคนซื้อมาฝากมากกว่าทั้งจากลูกน้องของพ่ออย่างคุณฮาเนสและตัวพ่อเอง
ดวงตากลมโตไล่มองหาเรื่องสั้นจบในเล่มที่ดูน่าสนุกพร้อมกับไล่ปลายนิ้วตามไปด้วยก่อนจะหยุดที่สันหนังสือเล่มหนึ่งแต่ก่อนจะหยิบมันออกมามือของใครอีกคนก็เอื้อมมาจับมือของเอเลนเอาไว้ซะก่อน...
"Revizor ของ nikolai gogol เนื้อหาตลกร้ายเสียดสีรัฐบาลระหว่าง1809-1852 ไม่เหมาะกับนายเอาซะเลย"
ใบหน้ามนสะบัดกลับมามองเจ้าของเสียงกระซิบที่ข้างหูด้วยความตกใจเพราะน้ำเสียงแบบนี้มัน!....
"คุณ!....อะ...อาจารย์!"
ร่างกายเตรียมจะสะบัดหนีแต่แขนแข็งแรงอีกข้างกลับรวบเอวบางๆนั่นเอาไว้ปิดหนทางหนีโดยสมบูรณแบบให้ใบหน้ามนได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหงุดหงิด
"ผิดคาดแฮะ...คิดว่าจะเรียกชั้นว่าคุณสไปเดอร์แมนซะอีก"
ดวงตากลมโตได้แต่เบิกกว้างกับสิ่งที่ได้ยินไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกอายกับสิ่งที่พูดไปตอนนั้นขนาดนี้...แก้มใสซับสีระเรื่อชวนมองแบบนั้นยิ่งทำให้อีกฝ่ายนึกอยากจะแกล้งให้มากกว่านี้แต่สายตาหลายคู่ที่มองมาทำให้เขาต้องยอมปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระในที่สุด...แค่ไม่อยากถูกมองว่าเป็นตาแก่โรคจิตเพราะดูจากอายุแล้วมันห่างกันมากโขเลยทีเดียว...
"ลองเล่มนี้สิ...เบาสมองกว่าเยอะถ้านายชอบนักเขียนคนนี้ล่ะก็นะ"
แล้วหนังสืออีกเล่มก็ถูกยัดใส่มือของเอเลนทั้งๆที่เจ้าตัวยังทำหน้างง
"ชั้นจะรอข้างนอกรีบๆไปจ่ายตังส์ได้แล้ว"
"ห๊ะ!...อะไรของ....!?"
ชายหนุ่มก้าวฉับๆออกจากร้านไปโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงใดๆจากเอเลนเลยแม้แต่น้อยใบหน้ามนจึงได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างนั่นไปอย่างมึนงง...คนคนนี้จะเอายังไงกับเขากันแน่แต่ใครจะไปกับคนพรรค์นั้นกันเล่า!...
เอเลนเลือกที่จะซื้อมาทั้งสองเล่มหลังจากจ่ายตังส์และเลือกที่จะเดินดุ่มๆมาป้ายรถเมล์โดยไม่คิดจะสนใจเก๋งสีดำที่ขับตามมาแล้วมาจอดแหงกอยู่ตรงหน้า!...ป้ายรถเมล์เค้าห้ามจอดรถผู้ชายคนนี้ไม่รู้รึไง!?...
ใบหน้ามนทำเป็นเสมองไปทางอื่นกลบเกลื่อนความอายจากสายตาขี้สงสัยของป้าๆสองสามคนที่มองพวกเขาสลับกันไปมาพักใหญ่แล้วยังไงซะวันนี้ทั้งวันก็ตกเป็นเป้าสายตามานับไม่ถ้วนแล้วอีกสักครั้งจะเป็นไรไปเดี๋ยวรถเมล์มาก็ย้ายก้นไปเองนั่นแหละ!...
หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายดื้อด้านกว่าที่คิดหลายเท่า!.....
รถเมล์ใกล้เข้ามาในระยะสายตาให้ใบหน้ามนนึกกระหยิ่งยิ้มย่องอยู่ในใจ...คอยดูเถอะ!....
ปริ้นๆๆ!!
แต่รถสีดำนั่นกลับไม่ยอมขยับ?
ปริ้นๆๆๆ!!!
ทุกสายตาเริ่มหันมากดดันที่ร่างโปร่งบาง?...เหลือบไปมองคนในรถกลับทำเพียงแค่ยักไหล่ไม่แยแส?...และ!...
ปริ้นๆๆๆๆๆ!!!!
ในที่สุดเอเลนก็เป็นฝ่ายทนต่อแรงกดดันและเสียงแตรรถเมล์ไม่ไหวก้าวฉับๆขึ้นไปนั่งบนรถสีดำและมันก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว!!
"คุณนี่มัน!...อ๊าคค!!!!"
"คุณทำอะไรลงไปรู้ตัวรึเปล่าเนี้ยผมล่ะอยากจะมุดดินหนีจริงๆ!...อยากจะฆ่าคุณด้วย!!"
ใบหน้ามนโวยวายตั้งแต่ขึ้นรถมาจนกระทั่งออกมานอกตัวเมืองและมีแนวโน้มว่าคงจะอีกยาวไกลหากเขาไม่ทำอะไรสักอย่างทั้งๆที่เล่นสงครามประสาทอันดุเดือดกับเขามาแแแท้ๆแต่ดูเหมือนพลังจะยังเหลือล้นอยู่เลย
"คุณไม่รู้รึไงว่าถ้าจอดไม่ตรงป้ายประตูรถเมล์จะไม่เปิดให้ผู้โดยสารขึ้นน่ะ!...ผมละไม่อยากจะเชื่อว่าคุณจะทำแบบนั้นบ้าจริง!"
"บ้านอยู่ใหนล่ะ?"
"เปลี่ยนเรื่องเรอะ!"
"หรืออยากจะไปห้องชั้น?"
"ไม่มีทาง!"
ถึงจะรู้สึกเจ็บใจที่ถูกเปลี่ยนเรื่องเอาเสียดื้อๆแต่เอเลนก็ยอมบอกทางกลับบ้านในที่สุดเพราะไม่อยากนึกสภาพตัวเองเลยถ้าต้องไปห้องของคนคนนี้!...
เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วมาจากหน้าบ้านทำให้ร่างที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่หยุดชะงักและละจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเงยหน้าขึ้นไปมองรถเก๋งสีดำไม่คุ้นตาคันนั้นมันดูไม่น่าสนใจเลยสักนิด ทว่าร่างโปร่งบางของน้องชายกลับก้าวลงมาจากรถคันนั้นแล้วก้าวฉับๆเข้าบ้านมาทันที!
นั่นมันอะไรกัน?...นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงน้อยๆเมื่อความรู้สึกอะไรบางอย่างกำลังพุ่งพล่านอยู่ในกายจนต้องใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้มันแสดงออกมาทางสีหน้าในใจได้แต่หวังว่าเอเลนจะตรงขึ้นมาหาเขาบนห้องทันที จากหน้าบ้านขึ้นมาบนนี้มันใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีถ้าเอเลนจะเดินเร็วขนาดนั้น
เปลือกตาปิดลงเริ่มนับถอยหลังจากสิบไปหาศูนย์เมื่อเวลาผ่านไปสักพักแต่กลับไร้เสียงฝีเท้าหรือแม้แต่เคาะประตูห้อ...กล้าดียังไงถึงไม่ขึ้นมาหาเขาก่อนจะไปทำอย่างอื่น!...หากเอเลนยังไม่ขึ้นมาหาเขาตอนนี้ล่ะก็เขาจะ.....
ก๊อกๆๆ!
"อัลฉันเข้าไปนะ!"
ดวงตาเบิกโพลงขึ้นมาพร้อมกับพยายามผ่อนลมหายใจของตัวเองไล่ความโกรธเกรี้ยวพวกนั้นให้หมดสิ้นกลัวว่าถ้าเอเลนเห็นสีหน้าแบบนั้นเข้าจะกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีกเป็นครั้งที่สองเพราะมัวแต่คิดอะไรฟุ้งซ่านไปไกลจึงไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าของเอเลนทั้งๆที่ประสาทสัมผัสของเขาถูกลับมาอย่างเฉียบคม
"อัลฟา!"
"เข้ามาสิ"
สิ้นประโยคของเขาร่างของเอเลนก็ปรากฏแก่สายตาพร้อมกับถาดของอะไรบางอย่างส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลายมาแต่ไกล
"ทาร์กไข่กับน้ำแอปเปิ้ลวันนี้เข้าไปในเมืองมาน่ะแต่พอมาถึงมันก็เย็นแล้วฉันก็เลยเอาไปเวฟใหม่กินตอนร้อนๆอร่อยกว่าเยอะเลย"
คำตอบที่ออกมายาวเยียดขนาดนั้นชักจะสงสัยแล้วสิว่าหน้าเขามีแต่เครื่องหมายคำถามลอยเต็มไปหมดเลยรึไงแต่ช่างเถอะ
"ทำอะไรอยู่เหรอ?"
"แค่ดูอะไรนิดหน่อยนะ"
"หือ?"
มือบางจัดการยกโน้ตบุ๊คออกจากตักของอัลฟาก่อนจะแทนที่มันด้วยถาดที่ตัวเองเพิ่งยกมาเสร็จสรรพ
"กินสิเดี๋ยวจะเย็นซะก่อน"
"หื๋ม...ไม่คิดเหรอว่ามันเยอะเกินไปหรือเปล่า?" ใบหน้าเรียบเฉยมองเจ้าทาร์กไข่ในถาดก่อนจะย้ายกลับมามองใบหน้าอมยิ้มของน้องชาย
"ไม่เยอะหรอกของฉันสองชิ้นแล้วก็ของนายสองชิ้นใครจะให้นายกินคนเดียวหมดนี่กันยังไม่ได้บอกซะหน่อย"
แต่มาวางบนตักเขาหมดเนี้ยนะ?...มือบางหยิบทาร์กไข่ขึ้นไปงับด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขให้คนที่จ้องมองเผลอยิ้มตามไปอีกคน...รู้สึกผิดชอบกลที่เผลอคิดเพ้อเจ้อไปไกลแบบนั้นหรือต่อให้เอเลนไม่มาหาเขาก่อนเขายังไม่มีสิทธิ์จะไปโกรธเลยด้วยซ้ำ
"อ๊ะ!...จริงสิ!"
จู่ๆคนที่เพิ่งจัดการทาร์กไข่ไปสามชิ้นก็เด้งตัวลุกจากเตียงไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยขนาดจะถามว่าไปใหนยังไม่ทัน
ไม่นานเสียงวิ่งถักๆก็ใกล้เข้ามาอีกครั้งแต่คราวนี้เอเลนกลับมาพร้อมถุงกระดาษใบหนึ่งกับกล้องถ่ายรูปคู่ใจ?
"ฉันซื้อหนังสือมาฝากน่ะแต่ไม่รู้ว่านายจะชอบมั้ย"
"หึหึ...."
หลอกให้เขาไม่สบายใจอยู่ตั้งนานสองนานที่แท้ก็แบบนี้เองหรอกเหรอ?...ถึงจะยังคาใจเรื่องเก๋งสีดำอยู่ก็เถอะแต่ถ้าถามไปตอนนี้คงจะทำลายบรรยากาศตอนนี้ย่อยยับแน่
"Rivizor กับ Dairy of a madman? "
"ไม่ชอบเหรอ?"
"เปล่าซะหน่อย...ชั้นชอบมันออกชอบมากๆด้วยว่าแต่ของnikolai ทั้งสองเล่มเลย?"
"อื้อ...อารมณ์ขันที่แตกต่างไง"
"ฮะฮะ...แล้วกล้องนั่นล่ะ?"
"จริงสิ!...ถ่ายตอนที่อยู่ที่ร้านมาล่ะมีอะไรดีๆอยากให้อัลดูด้วย!"
ว่าแล้วเอเลนก็กระโดดขึ้นไปนั่งข้างๆพี่ชายก่อนจะเอาภาพที่ตัวเองถ่ายมาเมื่อบ่ายให้ดูทีละภาพพร้อมคำบรรยาละเอียดยิบแต่หารู้ไม่ว่าสายตาของพี่ชายไม่ได้สนใจภาพพวกนั้นเลยสักนิด จมูกโด่งเป็นสันเคลื่อนเข้าไปหาแก้มใสๆที่อยู่ไม่ถึงคืบถามแรงดึงดูดอันยั่วยวนหากแต่!...
"แล้วก็นี่!...ช็อตเด็ดของวันนี้เลยก็ว่าได้!"
อัลฟาจำต้องยับยั้งความต้องการของตัวเองแล้วหันไปสนใจช็อตของน้องชายแต่ภาพที่เห็นกลับทำเอาอึ้งจนแทบพูดไม่ออก...
"เห๋~~...อะไรกันเนี้ยปาปารัซซี่แอบถ่ายชาวบ้านเค้าจู๋จี๋กันรึไงเรา?"
"เปล่าซะหน่อยนี่น่ะแจนกันอาร์มินต่างหากทั้งคู่กำลังคบกันอยู่ล่ะเซอร์ไพรส์สุดๆไปเลยตอนที่ได้ยินงี้อึ้งจนทำตัวไม่ถูกอ๊ะ!...."
สัมผัสเย็นๆที่แก้มทำให้คนที่กำลังคุยติดลมถึงกับสะดุ้งเฮือกใบหน้าของอัลฟาเคลื่อนเข้ามาใกล้ซะจนทำอะไรไม่ถูกรู้ตัวอีกทีริมฝีปากก็ถูกช่วงชิงไปด้วยริมฝีปากเย็นเยียบของพี่ชายซะแล้ว
สัมผัสเย็นๆแนบลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าบางเบาแต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นระส่ำไปพร้อมๆกับความรู้สึกแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วร่างยิ่งสัมผัสยิ่งรู้สึกราวกับต้องมนยิ่งแนบชิดหัวสมองยิ่งขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกมือบางขยุ้บเสื้อยืดของพี่ชายเอาไว้แน่นแต่มือเย็นเชียบที่กำลังสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของตัวเองกลับทำให้อยากจะผลักพี่ชายออกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด!....
"ฮ่ะ...อะ...อัล!"
ใบหน้าเรียวละออกมาเมื่อเสียงตื่นตระหนกของน้อยชายเรียกสติให้กลับมาแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่างปลายจมูกคมเป็นสันหยอกล้อคลอเคลียกับพวงแก้มใสไปมาให้เอเลนเริ่มหายใจติดขัดพร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ
"กลัวเหรอ?"
".....!"
ไร้เสียงตอบรับมีเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้นที่ส่ายไปมาแต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็รู้ว่าเอเลนกำลังกลัวมาก...เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวสั่นอย่างกับลูกนก...และตัวเขาเองก็กำลังถลำลึกยากจะห้ามใจ...ขนาดยังไม่ได้สอดลิ้นเข้าไปล้วงล้ำที่ด้านในแต่ความหอมหวานชวนหลงใหลกลับมากมายขนาดนี้ถ้าหาก....
ใบหน้าเรียวหล่อสะบัดไล่ความคิดเลยเถิดของตัวเองทิ้งไปก่อนจะรั้งร่างอันสั่นเทาของเอเลนเข้ามากอดไว้
"ขอโทษ...ชั้นจะไม่ทำอะไรก็ตามที่นายไม่ชอบขอแค่บอกชั้นได้มั้ยเอเลน?"
"........"
ใบหน้ามนซับสีจัดยิ่งกว่าครั้งใหนๆหลับตาแน่นเมื่อคิดหาคำตอบให้พี่ชายไม่ได้จะให้บอกว่าชอบหรือไม่ชอบน่ะมันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วในเมื่อตัวเองยังไม่รู้เลยว่ารู้สึกแบบใหนแต่ที่ร่างกายสั่นเทาอย่างนี้มันเป็นเพราะกลัวอย่างเดียวเสียเมื่อไหร่?.....
เขาไม่ได้กลัวอัลฟามากมายขนาดนั้นข้อนี้แหละที่เขารู้ดีที่สุด!......
.
.
.
.
.
.
.
......TObecontinue!......
เย้ๆๆๆ!!!!....จบไปอีกหนึ่งตอนแว้ววค่ะคุณมี้ขราาา
HAPPY BIRTHDAY นาค๊าคุณลูกขราาาา
เรื่องร้ายๆกำลังจะผ่านพ้นไปแว้วว!!!...คุณป๊ะปี๊ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดแถมยังยอมสละชีวิตเพื่อช่วยมนุษยชาติอีกต่างหากโอ้ยยยปลื้มปริ่มสุดๆคุณสามีก็ยังไปช่วยออกมาได้ทันเวลาพอดิบพอดีอีกต่างหากฮี่ๆๆ...นู๋ไม่รู้หรอกว่าระหว่างทางที่ตามไปช่วยนู๋น่ะคุณสามีเข้าโหมดโหดเป็นว่าเล่นเลยล่ะคุณลูกม่ามี้ล่ะปลื้มใจที่ลูกมีสามีเมพขนาดเน้โอ้ยยย//เพ้อรำพันไปมี้ล่ะชักจะเข้าโหมดอิจฉาเองล่ะเฮ้ย!?//
....ไปแล้วค่ะเดี๋ยวจะอิจฉาลูกสาวตัวเอง!...พรุ่งนี้เจอกันเวลาประมาณนี้แหละค่ะ!?
บายยย~~~~~
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น