:Fanfiction Attack on titan
:Drama,Action-Sci-Fi
:PG-15
คำเตือน : บทความต่อไปนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายหากท่านใดไม่ต้องการรับรู้กรุณากดปิดขอบคุณค่ะ
ใบหน้ามนมัวเงียตื่นขึ้นมาตอนตะวันสายโด่งของเช้าวันอาทิตย์ที่แสงแดดจ้าพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างในเหี่ยวเฉาตาย มือบางควานหาร่างของอีกคนตามความเคยชินถึงแม้จะรู้ว่าอัลไม่เคยนอนตื่นสายเหมือนตัวเองก็ตามที
ถึงจะยังรู้สึกไม่อยากจะลุกจากเตียงแต่เพราะวันนี้พ่อไม่อยู่บ้านแถมคุณแม่บ้านยังขอลาพักร้อนอีกลำพังตัวเองมันไม่เท่าไหร่หรอกแต่อัลคงไม่คิดแบบนั้นถึงจะเก่งในหลายเรื่องและถึงอัลจะตื่นเช้ากว่าเขามากขนาดใหนก็ตามแต่ถ้าปล่อยให้ทำครัวล่ะก็...หายนะมาเยือนเลยทีเดียว
มือคว้าผ้าเช็ดตัวก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำและแน่นอนว่ามันเป็นห้องน้ำฝั่งของอัลของใช้ส่วนตัวหลายชิ้นถูกย้ายมาที่นี่ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ที่นี่แต่ตั้งแต่วันนั้นอัลก็ไม่เคยทำแบบนั้นนั้นอีกกลายเป็นเขาที่คอยแต่ควานหาร่างกายเย็นเชียบนั่นแทน...ปลายนิ้วแตะลงไปบนริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัวถึงจะผ่านมากว่าอาทิตย์แต่สัมผัสเยือกเย็นแฝงเอาไว้ด้วยความอ่อนโยนนั้นกลับยังไม่ยอมหายไปยังฝังแน่นให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่นึกถึง
เอเลนสะบัดหน้าไปมาไล่ความคิดของตัวเองอีกครั้งตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาดูจะมีแค่ตัวเองที่เอาแต่คิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาแต่พี่ชายของเขากลับดูจะไม่เก็บเรื่องเอาไปคิดให้รกสมองเลยแม้แต่น้อย
เสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาทำให้ร่างสูงโปร่งที่กำลังวิ่งเยาะๆอยู่บนลู่วิ่งหยุดชะงักก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนอนหงายที่เครื่องยกเวทแทนไม่นานเจ้าของฝีเท้าก็มายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่ไม่ว่าจะมองสักกี่ครั้งก็ไม่รู้เบื่อ
"นายออกกำลังนานไปแล้วนะ...พอเถอะ"
"งั้นช่วยดึงทีสิ"
สองมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อยื่นขึ้นไปให้เอเลนออกแรงดึงพี่ชายให้ลุกนั่งมือบางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาจะซับเหงื่อให้พี่ชายแต่อัลฟากลับจับข้อมือบางเอาไว้ซะก่อน
"ไม่เป็นไร...ชั้นทำเองดีกว่า" ร่างโปร่งจำต้องปล่อยผ้าขนหนูให้พี่ชายจัดการตัวเองทั้งๆที่ใบหน้าสลดลงอย่างให้ได้ชัดและที่ชัดเจนยิ่งกว่านั้น...พี่ชายของเขาเพิ่มระยะห่างออกไปจากเขาอีกก้าวหนึ่งแล้วเพราะเรื่องเมื่อตอนนั้น...เพราะเขาแสดงท่าทีแบบนั้นอัลคงกำลังคิดว่าเขายังกลัวตัวเองอยู่แน่ๆ...ใบหน้ามนแสร้งทำเป็นกวาดสายตาไปรอบห้องก่อนจะชวนอีกฝ่ายคุยกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง
"นายทำแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?"
"ไม่ทุกวันหรอกแค่อาทิตย์ละสองสามครั้งไม่งั้นคงง่อยกินขยับไม่ได้ทั้งตัวกันพอดี"
เอเลนทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าพี่ชายท่ามกลางความแปลกใจนิดๆของคนเป็นพี่ท่าทางเหมือนกำลังจะอ้อนขออะไรจากเขาไม่มีผิด...ตอนเด็กเอเลนชอบนั่งตรงหน้าของเขาตอนเขาทำการบ้านแล้วโอบเอวเขาไว้หลวมๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาตาใสแจ๋วแต่คราวนี้คงไม่ใช่แบบนั้นเพราะเอเลนเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นอย่างเดียวเลย
"เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอเอเลน?"
"ขานาย...ขยับไม่ได้เลยเหรออัล?"
"อา~...คิดมากเรื่องนี้เองหรอกเหรอเนี้ยเมื่อกี้แค่พูดเล่นน่ะไม่ได้กลัวจะเป็นแบบนั้นจริงๆซะเมื่อไหร่...ชั้นไม่กลัวหรอกนะต่อให้ชั้นขยับตัวไม่ได้ตลอดชีวิตก็ตามเพราะชั้นรู้ว่านายจะดูแลชั้นไปตลอดชีวิตจริงมั้ย?"
"ก็นายเอาแต่คลุกตัวเองอยู่ในห้องนี้ทั้งวันหนิ...แถมนายยังบ่ายเบี่ยงที่จะเล่าเรื่องสมัยเด็กให้ฟังทุกครั้งที่ฉันถามแต่นายสัญญากับฉันแล้วนะคิดจะเบี้ยวเหรอ"
ใบหน้าเรียวหล่อเบิกตากว้างชั่วขณะก่อนจะรีบปรับมันให้เป็นปรกติไม่อยากจะเชื่อว่าเอเลนจะดูออกว่าเขากำลังเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง...แต่เหตุผลที่เขาเอาแต่คลุกตัวอยู่ในห้องนี้นั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก...เขาแค่กำลังกลัวว่าถ้าหากเขาสัมผัสเอเลนอีกครั้งจะไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้อีกเป็นครั้งที่สองแค่นอนด้วยกันทุกคืนแบบนี้มันก็ลำบากมากพอแล้วสำหรับคนที่มีความปรารถนาแรงกล้าอย่างเขาแต่หากต้องนอนกันคนละห้องเหมือนเมื่อก่อนกลับรู้สึกว่ารับไม่ได้ซะงั้น ...มันช่างเป็นความรู้สึกที่ยุ่งยากจริงๆ...แต่คราวนี้เขาคงเลี่ยงไม่ได้อีกแล้วต่อให้ต้องโกหกเอเลนอีกครั้ง...
"ฮะฮะ...ชั้นเปล่าบ่ายเบี่ยงซะหน่อยแค่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงใหนดีน่ะ"
"ตั้งแต่แรกเลยสิ!"
"อืมม...งั้นของไปอาบน้ำก่อนได้มั้ย?"
"ไม่!...นายกำลังจะเปลี่ยนเรื่องอีกแล้วอัลฟา"
"ใจร้ายจังนะ....งั้นของลงไปนั่งข้างล่างด้วยได้มั้ย?"
"อื้อ!"
เอเลนช่วยพยุงร่างของพี่ชายลงมานั่งข้างพรางลอบมองใบหน้าเรียบเฉยของพี่ชายเป็นพักๆความจริงเขาไม่อยากเร่งรัดแบบนี้แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสับสนกับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงไม่รู้ว่าต้องทำตัวแบบใหนในสถานการณ์น่าอึดอัดของตัวเองแค่อยากอยู่ใกล้ๆอัลฟาทั้งๆที่ตั้งกี่ปีมาแล้วที่เขาเอาแต่หวาดผวามาตลอด...รู้ว่ามันอาจจะฟังดูงี่เง่าแต่ตอนนี้เขาเป็นแบบนั้น...ใบหน้าของอัลยังคงเรียบเฉยพร้อมยกับรอยยิ้มบางๆที่มุมปากต่างจากเขาที่รู้สึกร้อนผ่าวทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มแบบนั้น
"อยากดูรูปด้วยมั้ย?"
"อ๊ะ....อือ..." ใบหน้ามนเหว๋อไปชั่วขณะเพราะมัวแต่จ้องเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายเพลินจนไม่ทันเห็นว่าพี่ชายหันมาหาตัวเองตอนใหนแต่พี่ชายกลับยังทำตัวเหมือนปรกติต่างจากเขาที่ดูลนลานไปหมด?
"งั้นย้ายไปนั่งตรงโน้นกัน"
อัลฟามองไปที่โน้ตบุ๊คตัวเองเป็นเชิงบอกให้น้องชายของตัวเองขยับตามทั้งคู่เลือกที่จะนั่งอยู่กับพื้นเอนหลังพิงโซฟาเอาไว้แทนที่จะขึ้นไปนั่งข้างบนเอเลนเขยิบเข้าไปชิดพี่ชายมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเปิดหน้าจอขึ้นมาปลายนิ้วพิมพพ์พาสเวิร์คเร็วซะจนคนที่พยายามจะจดจำมันเอาไว้มองไม่ทันเพราะรู้ว่าเอเลนกำลังมองอยู่เขาถึงไปพิมพ์ไวขขาดนั้น...ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ยังไม่อยากให้เห็นตอนนี้แต่ถ้าเขาจัดการกับพวกมันเรียบร้อยเมื่อไหร่สิ่งที่อยู่ในนี้จะไม่เป็นความลับระหว่างพวกเขาอีกต่อไป
"หึ.....ตอนเด็กๆนายเป็นพวกช่างซักช่างสังเกตุร่าเริงอยู่ตลอดเวลาต่างจากตอนนี้ลิบลับเลยล่ะ"
ปากว่าไปพรางมือเลื่อนหาโฟเดอร์ไปพรางไม่นานรูปภาพต่างๆก็ปรากฏขึ้นอัลฟาเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆจากภาพให้เอเลนฟังตามแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและอีกฝ่ายก็เป็นผู้ฟังที่ดีเกินคาด...ถามในตอนที่เขาเปิดโอกาสให้แต่สายตากลับจ้องมองภาพพวกนั้นตาไม่กระพริบดูจะสนใจอดีตของพวกเขามากจริงๆ...แต่ต่อจากนี้สิที่มันทำให้เขาลำบากใจ
"ไม่เห็นเคยรู้เลยว่าเรามีรูปแบบนี้ด้วย"
อัลฟาดูจะเงียบไปที่เขาพูดขึ้นมาแบบนั้นแต่หัวสีน้ำตาลกลับเอนลงไปซบหัวไหล่ของพี่ชายก่อนจะเป็นคนเลือกภาพขึ้นมา...ยังไงซะเขาก็ไม่ได้อยากจะรู้อยู่แล้วว่าทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นรูปพวกนี้แต่พอรู้ว่ามีอะรเป็นหลักฐานยืนยันว่าเราสองคนไม่ได้เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกมันกลับรู้สึกโล่งใจมากกว่า
"นายนี่หน้าตายตั้งแต่เด็กเลยเน้อะสงสัยจังว่าเคยยิ้มให้ใครเห็นอีกหรือเปล่านอกจากฉัน?"
".....ถ้าบอกว่าไม่มีล่ะ"
"แม้แต่พ่อเหรอ?"
"ไม่รู้สิว่าเคยยิ้มให้พ่อหรือเปล่าแต่เท่าที่จำได้ไม่น่ามีนะ"
"ฮะฮะ....ใจร้ายจังนะนายน่ะบางทีพ่ออาจจะอยากเห็นก็ได้นะ"
"ถ้าเขาอยากเห็นคงไม่คลุกตัวเองอยู่แต่ที่ทำงานหรอกจริงมั้ย?"
ที่อัลพูดมามันก็ถูก...พ่อเอาแต่ทำงานปล่อยให้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังถึงจะมีแม่บ้านมาคอยดูแลแต่ไม่ได้อยู่ประจำที่นี่บ้านหลังนี้ถึงได้ดูเงียบเหงาทั้งๆที่มันไม่ได้ใหญ่โตอะไร
"แล้วรูปนี้ล่ะ?"
"พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำซันไชน์อะควาเรียม"
"โตเกียวเหรอ?"
"ตามพ่อไปดูงานที่นั่นแต่คนที่พาไปไม่ใช่หรอกนะ...เป็นคุณฮาเนสน่ะ"
"ฮะฮะ..."
"หื๋มม์....มีอะไรน่าขำล่ะนั่น"
มือที่อุตส่าห์วางเฉยๆอยู่เป็นนานสองนานยกขึ้นมาโอบไหล่บางก่อนจะใช้หลังมือแตะแก้มเบาๆเรียกสติอีกคนให้กลับมา
"อือ..."
แต่แทนที่จะตกใจเหมือนทุกครั้งเอเลนกลับจับมือของเขาแนบลงที่แก้มแทนซะงั้น?...
"เราดูจะรักกันมากเลยเน้อะ...คงเป็นเพราะต้องอยู่แค่สองคนบ่อยๆ"
"........"
"นี่อัล..."
"หือ?"
"เล่าเรื่องตอนนั้นให้ฟังทีสิ...ตอนที่เกิดอุบัติเหตุน่ะฉันอยากรู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ฉัน...."
"สุดท้ายก็วกกลับมาเรื่องนี้สินะ...มันไม่มีอะไรน่าจดจำเลยสักนิดเพราะแบบนั้นชั้นถึงไม่อยากพูดถึงมัน....แต่ถ้าอยากจะรู้จริงๆก็ช่วยไม่ได้"
"อืม..."
มือบางยกโน้ตบุ๊คมาวางบนตักของตัวเองพร้อมกับเลื่อนรูปพวกนั้นไปเรื่อยๆได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากพี่ชายแต่มือบางกลับยังจัดการส่งโฟเดอร์พวกนั้นไปที่เครื่องของตัวเองแน่นอนว่ามือถือด้วย...แทบจะทุกไฟล์ที่เป็นชื่อของตัวเอง...อัลฟาเซฟไฟล์พวกนี้เป็นชื่อของเขาแทบจะทั้งหมดตัวเลขที่ต่อท้ายเดาว่าคงเป็นวันเดือนปีที่พวกเขาถ่ายรูปหรือไม่ก็รหัสลับ...ใบหน้ามนเหลือบสายตาขึ้นไปคาดคั้นเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมขยับปากเล่าและดูเหมือนพี่จะเข้าใจมันถึงได้ถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง
".....ตอนนั้นเรากำลังเดินกลับจากโรงเรียนแแต่จู่ๆรถคันหนึ่งก็พุ่งตรงมาที่ชั้นที่กำลังก้มลงเก็บอะไรสักอย่างแล้วก็โครม.....จากนั้นทุกอย่างก็มืดสนิท"
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"
"ชั้นโคม่าอยู่หลายเดือนระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างชั้นก็ไม่รู้แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เจอนายที่เอาแต่ร้องไห้แอบอยู่ข้างหลังพ่อแล้วเดาว่าตอนนั้นนายคงจะไม่กล้าเข้าใกล้ชั้นแล้ว...."
มือบางหยุดชะงักไปซะดื้อๆทั้งๆที่เรื่องราวมันควรจะมีอย่างอื่นอีกนอกจากที่อัลเล่าแต่พี่ของเขาคงรู้แค่ที่เล่ามาจริงๆ...พ่อเคยบอกว่าอัลนอนโคม่าอยู่หลายเดือนคงต้องโทษตัวเขาเองที่จำอะไรไม่ได้สักอย่าง
"ดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย....มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นสิ!"
"ที่เหลือคงต้องถามพ่อแล้วล่ะ"
"โกหก....นายยังมีเรื่องที่ปิดบังฉัน"
"สาบานได้...ชั้นรู้แค่นั้นจริงๆที่เหลือก็ฟังจากปากของพ่อเหมือนนายนั่นแหละ"
"ล้อเล่นหรอกน่า"
ดวงตากลมโตช้อนมองเสี้ยวหน้าอึ้งๆของพี่ชายด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม...คงจะมีแค่เขาจริงๆล่ะมั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มและสีหน้าหลากหลายของอัลถ้าหากเขาไม่เกิดอาการหวากลัวอะไรนั่นคงได้เห็นมันมาตั้งนานแล้วแท้ๆ....
"เอ๊ะ?...ไฟล์นี้ติดพาสล่ะ!"
".....!?"
อัลฟาถึงกับสะดุ้งที่เอเลนพูดแบบนั้นเพราะมัวแต่เครียดกับอีกเรื่องจนลืมไปเลยว่าโน้ตบุ๊คของเขาอยู่กับเอเลน
"อันนั้นความลับไม่เหมาะสำหรับเด็ก"
"ใครเด็กกันยี่สิบแล้วนะ...แถมยังเซฟเป็นชื่อฉันด้วยยิ่งทำให้อยากรู้เข้าไปใหญ่"
"คงจะลืมเปลี่ยนชื่อน่ะแต่ไม่เหมาะกับนายหรอก"
"นั่นยิ่งทำให้อยากรู้เข้าไปใหญ่!...บอกพาสเวิร์ดมาเลยนะ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ไง!"
ใบหน้ามนผงะไปในทันทีแต่คนที่ลืมตัวตะคอกออกไปดูจะตกใจยิ่งกว่า
".....ขอโทษ"
มือบางวางโน้ตบุ๊คไว้กับพื้นด้วยสีหน้าสลดลงรู้ตัวดีว่าไม่ควรไปก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของกันและกันที่ถูกโกรธแบบนี้มันก็สมเหตุสมผลที่สุด ร่างกายขยับกายเตรียมจะลุกหนีไปแต่ต้นแขนกลับถูกรั้งเอาซะก่อน...อ้อมแข็งแรงแต่เย็นยะเยือกกอดเอเลนที่ทำเพียงนั่งนิ่งๆเอาไว้หลวมๆไม่กล้ากอดแน่นไปกว่านี้กลัวว่ามันจะปลุกความกลัวของเอเลนขึ้นมาอีกครั้ง
"เอเลน!...ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นขอโทษ!"
"พูดอะไรน่ะ...ฉันเป็นคนผิดนะนายไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกอัล"
".....!?"
คิดว่าที่เงียบไปเป็นเพราะกลัวเขาซะอีกที่แท้กำลังสำนึกผิดหรอกเหรอ?...ริมฝีปากหยักยิ้มที่มุมปากก่อนจะกดลงไปที่ซอคอระหงแผ่วเบาพร้อมกับสังเกตุปฏิกิริยาตอบสนองของร่างในอ้อมแขนไปด้วยและเพราะแบบนั้นมันยิ่งทำให้เขาประหลาดใจมากขึ้น...เอเลนไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธถึงร่างกายจะสะดุ้งน้อยๆแต่กลับเอียงคอให้เขาฝังริมฝีปากได้ถนัดขึ้นแทน?...
หมายความว่ายังไง?....
นัยน์ตาที่เคยแต่เย็นชาและแข็งกร้าวมองซีกหน้าด้านข้างของร่างในอ้อมแขนนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน...ถึงตัวเขาจะต้องการแบบนี้มาตลอดแต่ถ้าเอเลนต้องทำเพราะสำนึกผิดเขาเองก็รับไม่ได้เหมือนกัน
อัลฟาแนบริมฝีปากลงไปอีกครั้งแต่คราวนี้ย้ำหนักมากกว่าครั้งแรกทั้งๆที่สายตายังคงจ้องมองใบหน้ามนไม่กระพริบ...เสียงครางเบาๆในลำคอกับริมฝีปากอิ่มเผยอออกน้อยๆเพื่อช่วยผ่อนลมหายใจของตัวเองให้เป็นปรกติแบบนั้นมันทำให้เขาได้แต่ขบกรามแน่นพยายามข่มความต้องการของตัวเองเอาไว้...เขาอยากให้เอเลนปฏิเสธหรือผลักไสเขาไปให้พ้นๆไม่ใช่โอนอ่อนผ่อนตามเขาไปแบบนี้....
"ผลักชั้นสิเอเลน...เพราะไม่งั้นชั้นจะคิดว่านายจงใจยั่วชั้น"
เขาเลือกใช้คำพูดรุนแรงหวังจะเรียกสติเอเลนให้กลับมาแต่......
"....ละ...แล้วถ้าบอกว่าใช่ล่ะอ๊ะ!?....."
ร่างกายถูกผลักให้ลงไปนอนกับพื้นอย่างรวดเร็วตามด้วยร่างกายที่หนากว่าของพี่ชายอัลฟาจรดหน้าผากลงไปบนหน้าผากมนให้อีกคนได้แต่มองกลับมาด้วยดวงตาที่สั่นระริกสัมผัสเย็นๆแตะลงมาที่ริมฝีปากไล่ลงมาที่แก้มต่ำลงไปที่ซอกคอพร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ดวงตาได้แต่เบิกกว้าง....
"นายไม่น่าพูดแบบนั้นเลยจริงๆ....เอเลน"
"ฉะ....ฉัน...อ๊ะ..."
"พร้อมจะลงนรกขุมที่ลึกที่สุดไปกับชั้นมั้ย?"
"....ขุมที่...ลึกที่สุด..."
สองแขนผอมบางโอบรอบคอของอัลฟาเอาไว้แน่นไร้เสียงตอบรับจากริมฝีปากอิ่มมีเพียงร่างกายเท่านั้นที่กำลังตอบสนองทุกสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้.....
"
"
"
"
"
"
"
"
"
"
เสียงครางเบาๆของคนที่ยังหลับสนิทเรียกให้ใบหน้าที่กำลังจอจ่ออยู่กับหนังสือเงยขึ้นมาในที่สุดมือหนาแนบลงไปที่แก้มใสสีระเรื่ออุณหภูมิร่างสูงขึ้นมากกว่าปรกติของเอเลนเริ่มจะทำให้เขาใจเสียดูเหมือนว่าเขาจะทำรุนแรงเกินไปทั้งๆที่รู้ดีว่าครั้งแรกไม่ว่าใครก็ต้องเจ็บมากอยู่แล้วแต่เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้ปล่อยให้ร่างกายมันเป็นไปตามสัญชาติญาณดิบของตัวเองจนเอเลนต้องนอนซมเพราะพิษไข้แบบนี้.....
ผ้าขนหนูชุ่มน้ำซับเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นมาทั้งตามไรผมและหน้าผากและซอกคอซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่เอเลนก็ยังไม่ยอมลืมตื่นซักที
"คุณอัลฟาคะ....ได้ยามาแล้วค่ะ"
ใบหน้าหันไปมองเจ้าขอเสียงเขม็งถึงจะเป็นแม่บ้านของที่นี่แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์เปิดประตูถ้าเขาไม่อนุญาติ!
"ขะ...ขอโทษค่ะ!"
และเธอเองก็คงจะรู้ตัวว่ากำลังล้ำเส้นของเขาถึงได้รีบก้มหัวขอโทษทั้งๆที่ตัวสั่นงกๆแบบนั้น...ก็บอกแล้วว่าเขาไม่ได้ใจดีกับทุกคน!
"ช่างเถอะ....แต่อย่าให้มีอีกเป็นครั้งที่สอง"
"ค่ะ!...ไม่มีอีกแล้วฉันจะไม่ทำ...."
"ออกไปได้แล้ว!"
"ค่ะ!...ตะ...แต่จะให้ฉันเอาโจ๊กขึ้นมาให้เลยมั้ยคะ?"
"ไม่ต้อง...ไปทำงานของเธอซะถ้าจะเอาอะไรชั้นจะเรียกเอง"
"ตะ...แต่แน่ใจเหรอคะว่าไม่ให้เรียกหมอมาดูคุณเอเลนจะเป็นหนักอยู่นะคะ?"
ใบหน้าเรียบเฉยตวัดกลับไปมองเธออีกครั้งด้วยสายตาคาดโทษเพราะหากเธอยังเงียบปากล่ะก็!.....
"อ๊ะ!!....ขอโทษค่ะ!"
เขารู้ว่าเธอก็เป็นห่วงเอเลนมากเหมือนกันแต่เขาไม่อยากให้ใครแตะต้องหรือเห็นเอเลนอยู่ในสภาพแบบนี้ไม่ใช่เพราะกลัวถ้าจะให้พูดตรงๆก็คือ....เขาหวงเอเลนมากกว่าตัวเขาเองซะอีกยิ่งได้สัมผัสกันแนบแน่นขนาดนี้เขายิ่งไม่อยากให้ใครได้แตะต้องเอเลนไม่ว่าหน้าใหน.....
"อื้อ...อัล....."
ริมฝีปากอิ่มเพ้อออกมาก่อนจะพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นแต่วามเจ็บร้าวกลับเข้าจู่โจมจนต้องปิดตาลงอีกครั้ง...
"อึก...."
"อย่าเพิ่งขยับสิเอเลน...นอนอยู่นิ่งๆแบบนี้ก่อน..."
ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆก่อนจะช้อนมองหน้าพี่ชายด้วยความรู้สึกที่หลากหลายมือบางคว้าเอามือที่กำลังไล่เกลี่ยปอยผมตามกรอบหน้ามาแนบที่แก้มของตัวเองแล้วหลับตาลงอีกครั้ง....เรื่องราวที่เกิดขึ้นราวกับฝันไปไม่มีผิดไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาจะทำเรื่องแบบนี้ลงไป...ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายเชิญชวนก่อน...ยิ่งไปกว่านั้นเขากลับไม่มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด...คามรู้สึกพวกนี้มันอะไรกัน?....
"เจ็บมากมั้ย?"
"อืออ...มากๆเลยด้วย"
"ขอโทษ"
"มะ...ไม่เป็นไร...นายไม่ได้เป็นคนผิดซะหน่อย"
"ไม่หรอก..เราทั้งคู่ก็เหมือนกับผู้สมรู้ร่วมคิด...มีความผิดด้วยกันทั้งสองคน"
ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มน้อยๆพรางกุมมือที่แนบอยู่บนแก้มตัวเองเอาไว้แน่นอย่างไร้คำโต้แย้งใดๆ....ผิดด้วยกันทั้งสองคนที่ไม่ยอมหักห้ามใจตัวเองด้วยกันทั้งคู่นี่คือความจริง.....
ซักวัน...พวกเขาคงต้องตกนรกขุมที่ลึกที่สุดนั่นแน่นอน!.....
.
.
.
.
.
.
....Tobecontinue!!.......
คึหึหึหึ~~~~~
อย่าสงสัยเลยนะคะว่าเรื่องนี้มันรีเลนจรองป่าววะอะไรอย่างนี้เพราะไรท์ขอยืนยันค่ะว่าเรื่องนี้รีเลนร้อยเปอร์เซนต์!....แต่ตอนนี้น้องอยู่กับขุ่นพี่ทั้งตอนเลยค่ะแต่ตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปจะอยู่แต่กับคุณท่านตลอดๆเลยค่ะพี้ช่ยจะหายไปแล้วแต่จะมีโผล่มาบ้างวับๆแวมๆประมาณว่าอย่าลืมฉันฮะฮะฮะ~~~~~
ป.ลิง.1ขอโทษที่ไม่ได้ลงต่อเนื่องอย่างที่บอกไว้แต่เมื่อวันที่สามสิบเอ็ดที่บ้านฝนตกค่ะเน็ตหลุดจนถึงวันนี้สายๆเลยเซ็งเป็ดกันไปถึงสองวันกว่าแน่ะแบบพอเข้าบล็อคแล้วเด้งออกๆแต่พอเขัาไปอ่านบล็อคคนอื่นกลับไม่เป็นไรเฉยเลย?...กินงงกันไปอย่างที่เห็นนั่นแหละ
ป.ลิง.2 อยากจะเขียนฉากNCใจจะขาดค่ะแต่ขึ้นหัวเอาไว้แล้วว่ามันPGเฮ้ย!!...ฮะฮะ...อุตส่าห์เขียนไปตั้งเยอะลบออกเฉยเลยไม่อยากเปลี่ยนแนวทางตัวเองแต่ถ้าถึงฉากของคุณท่านกะน้องจะเปลี่ยนเรททันทีเลยค่ะ
ไปแระ!...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น