:Rainbow : 02
: Attack on titan fanfiction [LevixEren]
:Romantic Erotic
:NC-18
คำเตือน:บทความต่อไปนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชายท่านใดไม่ทราบหรือไม่พิศมัยกรุณากดเครื่องหมายกากบาทที่มุมขวาบนขอบคุณค่ะ
.
.
.
.
.
.
ร่างบอบบางเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมายืนรอรถที่จะมารับพร้อมๆกับแม่ของเขานัยน์ตาสีมรกตที่ตอนนี้ดูแข็งกร้าวไม่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยคามรักเหมือนเมื่อก่อนกำลังจ้องมองBMW สีดำสนิทที่กำลังวิ่งมาจอดตรงหน้ารถที่เขาจำได้ดีและเคยนั่งมันออกบ่อยแววตาที่นิ่งสนิทจ้องมองที่ประตูฝั่งคนขับไม่วางตา....ไม่เขาม่ได้ตื่นเต้นหรืออะไรแต่เขาก็แค่อยากรู้ว่าใครเป็นคนมารับก็เท่านั้นและมันก็เป็นไปตามที่เขาคาดการเอาไว้เมื่อนายทหารหนุ่มคนหนึ่งเปิดประตูรถลงมาโค้งคำนับให้เขากับแม่ก่อนจะยกกระเป๋าใบใหญ่ของเขาเข้าไปเก็บที่หลังรถแล้ววิ่งมาเปิดประตูให้เขากับแม่เข้าไปนั่ง.....ไม่ใช่มันไม่ใช่เค้าคนนั้นจริงๆแต่เป็นนายทหารชั้นผู้น้อยลูกน้องของคุณลุงของเค้าต่างหาก
"........หึ"ริมฝีปากบางสีระเรื่อเหยียดยิ้มที่มุมปากก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ....เพื่ออะไร??
"เอเลน???"หญิงสาววัยกลางคนแตะต้นแขนของร่างบอบบางตรงหน้าเบาๆก่อนจะก้าวขาขึ้นรถนำไปไม่นานBMWก็เคลื่อนตัวออกจากสนามบินทันที.
.
.
.
........BMWสีดำสนิทเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าบ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นที่ยังคงเอกลักษณ์ของตัวเองด้วยสีขาวดำไม่เคยเปลี่ยนโดยมีเจ้าของบ้านยืนรออยู่ตรงทางเข้าบ้านแต่ก็แค่คนเดียวส่วนเจ้าของบ้านอีกคนก็ยังคงเงียบกริบไร้วี่แววเหมือนเดิม...ยังคงหลบหน้าเขาเหมือนเมื่อสี่ปีก่อน....ใจดำคงจะเหมาะกับเค้าคนนั้นที่สุดแล้วล่ะ
"โอ้!!!...เอเลนเปลี่ยนไปมากเลยนะหล่อขึ้นจนลุงจำแทบไม่ได้...ไม่สิต้องบอกว่าสวยขึ้นถึงจะถูกใช่มั้ยคลาล่า"
"แหมเอเลนเป็นเด็กผู้ชายนะค่ะคาอิลไม่ใช่เด็กสาวซะหน่อยจะได้สวยต้องบอกว่าหล่อสิถึงจะถูก"หญิงสาวเหน็บผู้เป็นลุงน้อยๆที่เห็นว่าลูกชายของเธอสวยมากกว่าจะหล่อเหลาถึงแม้ว่าเธอเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันก็เถอะ
"สวัสดีครับคุณลุง"เด็กหนุ่มก้มโค้งให้เล็กน้อยก่อนจะถูกแขนแข็งแรงของชายสูงวัยรวบเข้าที่ไหล่มน
"มาเหนื่อยๆขึ้นไปพักก่อนลุงเตรียมห้องเอาไว้ให้ข้างๆห้องของรีไวล์จะได้อยู่ใกล้ๆกันพรุ่งนี้พี่เขาก็กลับมาแล้วล่ะคงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนสักพักเพราะลุงให้ทหารช่างเค้าเข้าไปเดินระบบไฟกับน้ำที่บ้านของเอเลนใหม่สักสองสามอาทิตย์คงจะเสร็จแล้วค่อยกลับไป"
"ขอบคุณครับว่าแต่....."ริมฝีปากบางปิดลงอีกครั้งและไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาอีกเพราะเขาเพียงแค่อยากจะถามถึงเขาคนนั้นไม่ได้คิดถึงหรืออะไรทั้งนั้นแค่อยากรู้ก็เท่านั้น
"รีไวล์เค้าไปประจำการอูเรนียงน่ะตั้งแต่เมื่อสี่ปีที่แล้วปลดประจำการตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วแต่คงจะยุ่งเลยยังไม่กลับมาแต่เค้าโทรมาบอกลุงแล้วล่ะว่าจะกลับมาพรุ่งนี้แล้วคงจะได้เจอกัน"ใบหน้ามนเงยขึ้นสบตากับคุณลุงของตัวเองเล็กน้อยพร้อมๆกับยิ้มให้
"เค้ายุ่งตลอดเลยนะครับ....ยุ่งมากตลอด...."ชายสูงวัยเหลือบไปเห็นสีหน้าที่นิ่งสนิทก่อนที่นัยน์ตาสีเขียวมรกตจะแข็งกร้าวชั่วขณะนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปรกติ...ถ้าแบบนี้ก็แสดงว่าเอเลนกำลังแค้นลูกชายของเขาอยู่อย่างนั้นเหรอมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้กันแน่...เขาจำได้ว่ารีไวล์ขอย้ายตัวเองทันทีที่เอเลนจากไปแต่ก็ยังไม่เคยได้ถามอะไรเพราะลูกชายของเค้าทำตัวยุ่งตลอดเวลาจนกระทั่งไปประจำการทางเหนือแล้วก็ไม่เคยถามไถ่อะไรอีกเลยตั้งแต่นั้นมา
"ลุงไม่รู้หรอกนะว่าสองคนมีเรื่องหมางใจอะไรกันแต่รีไวล์เค้าไม่เคยเกลียดเอเลนลุงรู้เพียงเท่านั้น"
"..........ครับผมรู้เพราะเค้าไม่เคยพูด......ว่าเกลียดผมเลยสักครั้ง"แต่เค้าก็ไม่เคยพูดว่ารักผมเหมือนกันคนๆนั้น....ใจดำคำนี้คงยังไม่พอสำหรับเค้าสำหรับคนที่ไร้หัวใจ
แบบนั้นคนที่ร้ายกาจอย่างเยือกเย็น
"ผมขอตัวนะครับ"
ร่างบอบบางปลีกตัวขึ้นชั้นสองไปแล้วปล่อยให้แม่กับลุงของตัวเองคุยกันตามลำพังโดยที่สาตาของทั้งสองคนยังจ้องมองตามแผ่นหลังบางไปจนลับตา
"เอเลนดูแปลกไปนะ"
"ไม่แปลกหรอกค่ะแต่เค้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยจนฉันชักจะไม่แน่ใจซะแล้วที่พาเค้ากลับมาที่นี่อีก"มือหนาบีบหัวไหล่ของหญิงสาวเบาๆแทนคำปลอบใจเพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดอย่างไม่สามารถเลี่ยงได้อยู่แล้ว
"ก็ที่นี่มันบ้านของพวกเธอไม่ใช่รึไง??"
...เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตดังมาจากหน้าบ้านเสียงที่แสนคุ้นเคยทำให้ร่างที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่กับหมอนลุกขึ้นมาแล้วเดินไปที่หน้าต่างนัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปที่รถสปอร์ตคันหรูด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกจนกระทั่งร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครก้าวขาออกมาจากรถริมฝีปากบางเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะคว้าชุดคลุมอาบน้ำแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำทันที.....เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าสิ่งแรกที่ร่างที่ไม่ได้สูงนั่นจะทำก็คืออาบน้ำเพราะความที่รักสะอาดจนแทบจะเป็นซินโดรมกันเลยของเค้าและเพราะห้องน้ำนี่เข้ามาได้จากทั้งสองฝั่งทั้งฝั่งที่เขาอยู่และฝั่งที่ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครอยู่ด้วยมือบางปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองก่อนจะก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เกือบจะเป็นสระว่ายน้ำขนาดย่อมแล้วคลิกตัวนอนคว่ำหน้ากับขอบอ่างเอาไว้ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้มร้ายอยู่แบบนั้น...อยากรู้ว่าถ้าอีกคนเข้ามาเห็นแล้วจะมีสีหน้าแบบใหนหรือว่าจะยังงคงนิ่งสนิทไร้อารมณ์อยู่เหมือนเดิม
"ฮะฮะ....."เพียงแค่คิดถึงสีหน้าตื่นน้อยๆนั่นมันก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้เสียงหัวเราะสดใสแต่แฝงไปด้วยความนัยดังก้องไปทั่วห้องน้ำก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าจะพลิกตัวกลับมาในท่านอนหงายอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ยังประดับที่มุมปากมือบอบบาง
แกว่งไปมาเบาๆไล่ไอของน้ำอุ่นๆที่ลอยคลุ้งไปทั่วเหมือนที่เคยทำเมื่อนานมาแล้วและเจ้าตัวคงจะไม่รู้ด้วยว่าตัวเองกำลังทำเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด
....ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครก้าวเข้ามาในบ้านก่อนจะเดินผ่านห้องรับแขกเพื่อขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านโดยที่สายตายังไม่ทันสังเกตุเห็นสิ่งผิดปรกติ
"อ้าวรีไวล์กลับมาแล้วเหรอ?"
สองขาแข็งแรงหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อไปอีกครั้ง
"ครับ...ขอตัวนะครับผมเหนื่อยๆ"ชายหนุ่มตอบพ่อของตัวเองทั้งๆที่ใบหน้าคมหล่อเหลานั้นยังไม่หันไปมองเลยด้วยซ้ำสองขาวิ่งขึ้นไปโดยไม่คิดจะหันกลับมา
มือเรียวบิดลูกบิดประตูห้องก่อนจะแทรกตัวเข้าไปโค๊ตยาวสีดำถูกถอดออกแล้วโยนไปพาดเอาไว้กับเก้าอี้ที่ใช้นั่งทำงานก่อนที่ปลายนิ้วจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกแล้วทิ้งลงบนตะกร้าข้างประตูห้องน้าแล้วจัดการท่อนล่างก่อนจะคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาปกปิดร่างกายท่อนล่างเอาไว้แล้วเปิดประตูห้องน้ำทันที
ใบหน้ามนที่ตอนนี้โผล่พ้นน้ำเพียงครึ่งเดียวและเพียงแค่เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นทั้งใบหน้าก็มุดหายลงไปในอ่างเสียงซ่าของฝักบัวดังขึ้นบอกให้รู้ว่าอีกคนกำลังล้างตัวอยู่ไม่นานเสียงน้ำจากฝักบัวก็เงียบลง
ขาแข็งแรงก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำโดยไม่ได้เฉลียวใจอะไรเลยเพราะไอของน้ำบดบังการมองเห็นจึงไม่ได้สังเกตุเลยว่ามีใครอีกคนกำลังดำน้ำอยู่จนกระทั่งหย่อนตัวลงไปแช่ในอ่างและแล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อร่างบอบบางโผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้าชายหนุ่มแต่ทั้งๆที่ตกใจไม่ใช่น้อยถึงร่างกายจะผงะหงายไปบ้างแต่ก็ยังคงความนิ่งสนิทเอาไว้ได้!!
"......เอเลน!!!"น้ำเสียงที่ดูตื่นนิดๆถูกเอ่ยออกไปอย่างแผ่วเบาแต่หัวใจกลับกระตุกวูบเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปในหุบเหว....นัยน์ตาสีขี้เถ้าจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังสะบัดไปมาไล่น้ำด้วยแววตาที่เบิกกว้างน้อยๆแต่นั่นมันก็หมายความว่าเขากำลังตกใจอย่างถึงที่สุด
ใบหน้ามนหยุดนิ่งอยู่กับที่ก่อนที่มือบางจะเสยเส้นผมที่เปียกลู่ลงมาปรกใบหน้าของตัวเองขึ้นริมฝีปากบางเหยียดยิ้มบางเบาก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มมากขึ้นและมากขึ้นจนลมหายใจของทั้งสองเป่ารดกัน
นัยน์ตาสีมรกตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีขี้เถ้าอย่างกำลังค้นหาคำตอบก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกไป
"สวัสดีครับพี่...ไม่สิคุณ......รีไวล์"
นัยน์ตาสีขี้เถ้ากระตุกถี่ยิบเมื่อสัพนามที่ใช้เรียกตัวเองเปลี่ยนไปแต่มันก็ไม่เท่ากับความเจ็บแปล๊บที่อกข้างซ้ายหรอกนะ
"...........กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่??"
หลังจากโดนสต๊าฟไปหลายนาทีชายหนุ่มก็พูดออกมาจนได้ใบหน้ามนยิ้มกว้างก่อนจะเคลื่อนเข้าไปใกล้มากขึ้นจมูกคมที่เชิดนิดๆเฉี่ยวแก้มขาวของร่างสูงไปก่อนที่มันจะหยุดอยู่ที่ข้างหูของชายหนุ่ม
"คิดถึงจังนะครับน้ำเสียงแบบนี้....กลิ่นแบบนี้...ของคุณ"จบประโยคริมฝีปากบางก็ทาบทับลงไปบนซอกคอของอีกคนแผ่วเบาและด้วยความตกใจมือแข็งแรงรีบจับหัวไหล่มนดันออกไปทันทีและเพราะใบหน้าคมหล่อเหลาที่กำลังตื่นนิดๆจึงทำให้อีกคนหัวเราะร่าวังวานไปทั่วห้อง
"ฮะฮะฮะ....อะไรกันครับ....กลัวผมงั้นเหรอครับท่านผู้พัน"
"อย่าทำแบบนี้เอเลน!!"น้ำเสียงทุ้มเย็นที่เข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดบ่งบอกว่าร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่นี้กำลังโกรธเพราะมือเรียวที่บีบหัวไหล่แรงขึ้นด้วยเช่นกัน
มือบางเอื้อมไปจับมือเรียวที่หัวไหล่ของตัวเองเบาๆก่อนจะปรับสีหน้าให้ออดอ้อนน้อยๆส่งไปให้ชายกนุ่ม
"ผมเจ็บนะครับ"และเพียงแค่นั้นแรงบีบก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากบางยิ้มร้ายชั่วขณะก่อนที่มือข้างนั้นจะจับมือเรียวของอีกคนมาวางทาบเอาไว้ที่อกซ้ายของตัวเอง
"ได้ยินมั้ยครับ....มันกำลังเรียกหาคุณ"
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกคนต้องการจะสื่ออะไร...กำลังจะบอกเขาว่าตัวเองเจ็บปวดขนาดใหนแต่จะรู้บ้างมั้ยว่าเขาน่ะเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเองเป็นร้อยเท่าพันเท่า
และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ริมฝีปากบางประกบลงมาที่ริมฝีปากของเขาปลายลิ้นเรียวเล็กไล้เลียอยู่แบบนั้นซ้ำๆนัยน์ตาสีขี้เถ้ากระตุกน้อยๆเมื่อมือบางกอดรอบคอของเขาเอาไว้แน่นก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องจะย้ายตัวเองขึ้นมานั่งคร่อมที่หน้าขาแข็งแรงของเขาริมฝีปากบางที่กำลังบดเบียดอยู่ที่ริมฝีปากของเขามันยิ่งทำให้เขาแปลกใจแต่ที่น่าตกใจเอเลนไปเรียนรู้เรื่องแบบนี้มาจากใหน!!!
"เอเลน....หยุด!!!"และทันทีที่ริมฝีปากบางผละออกน้ำเสียงทุ้มเย็นก็รีบร้องห้ามทันทีแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจเลยสักนิดริมฝีปากบางนั่นยังคงบดเบียดดูดเม้มผสมขบกัดไปจนทั่วซอกคอของเขาและเพราะแบบนั้นมันก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาเริ่มถูกปลุกเร้าขึ้นมือเรียวจับเข้าไปที่เอวบางก่อนจะกระชับให้ร่างบอบบางแนบชิดยิ่งขึ้นและไม่ได้รูเลยว่าใบหน้าที่ซุกอยู่ที่ซอกคอของตัวเองมีสีหน้าเช่นไร
และคราวนี้ใบหน้ามนก็ย้ายขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่นัยน์ตาทั้งสองคู่จะสบประสานกันริมฝีปากบางเคลื่อนเข้าไปหาริมฝีปากหนาช้าๆก่อนจะแนบชิดลงไปและเพียงแค่นั้นปลายลิ้นร้อนก็กลับกลายมาเป็นฝ่ายรุกบ้างเรียวลิ้นแข็งแรงกวาดต้อนลิ้นเล็กด้านในอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนสองมือเรียวลูบไล้บีบเคล้นสะโพกมนอย่างรุนแรงด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าริมฝีปากคมละออกมาน้อยๆให้อีกคนได้หายใจไม่ถึงวิก่อนจะบดเบียดมันลงไปอีกครั้งมืออีกข้างย้ายมากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวแทบจะเต็มที่แล้วของร่างบอบบาง
"อ้า...ฮาา...รีไวล์อื้อ..."น้ำเสียงครวญครางที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนายิ่งกระตุ้นแรงอารมณ์ของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดีมือเรียวขยับรูดขึ้นลงเป็นจังหวะเร็วขึ้นและเร่งขึ้นอีกจนสองแขนบางกอดหัวสัดำไถเกรียนครึ่งล่างเอาไว้แน่นใบหน้ามนเงยขึ้นนมองเพดานห้องด้วยสายตาที่เลื่อนลอยริมฝีปากบางยังส่งเสียงครวญครางไม่ขาดปากทั้งๆที่จะแค่ยั่วอีกฝ่ายเล่นๆแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตัวเองถูกยั่วให้หลงไหลไปกับสัมผัสเร่าร้อนนี่เพียงแค่ได้สัมผัสร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนี่สัมผัสที่ยังฝังลึกอยู่ในหัวใจไม่เคยลืมเลือนได้เลยกับอ้อมกอดนี้ทั้งๆที่เขาปฏิเสธและโกรธแค้นมาตลอดสี่ปีแต่ตอนนี้กลับเป็นตัวเองที่อยากจะสัมผัสร่างกายนี้มากที่สุด
ใบหน้าคมหล่อเหลาซุกไซร้ไปทั่วซอกคอขาวผ่องพร้อมๆกับขบเม้มฝากกร่องรอยสีกุหลาบเอาไว้รู้ทั้งรู้ว่าร่างบอบบางนี่ยั่วตัวเองแต่มันก็ได้ผลนักเพราะอารมณ์ของเขากำลังพุ่งพล่านซะจนแทบจะระเบิดออกมาทั้งแรงของความคิดถึงบวกกับแรงของความปรารถนามันผสมปนเปกันไปมั่วไปหมดจนไม่เหลือสติที่จะควบคุมตัวเองอีกต่อไปริมฝีปากคมประกบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้งเรียวลิ้นร้อนควานหาความหอมหวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดร่างบอบบางเองก็ไม่ต่างกันเรียวลิ้นเล็กกระหวัดพันเกี่ยวแลกรสสัมผัสวาบหวามให้แก่กันและกันเสียงน้ำลายที่ดังเข้ามาในหูยิ่งกระตุ้นอารมเสียวซ่านให้สติของพวกเขากระเจิดกระเจิงเหมือนกำลังล่องลอยไปในกองไฟความเร่าร้อนของมันแผดเผาให้สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
"อ้า...รีไวล์"ริมฝีปากบางครางเครือออกมาอย่างไม่อายเมื่อมือเรียวเร่งจังหวะให้เร่งขึ้นอีกแรงขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นๆจนในที่สุด
"อ้า...รี..รีไวล์..ฮา...ฮา...ฮา"เสียงครางหนักหน่วงผสมกับเสียงหอบหายใจรุนแรงดังก้องไปทั่วห้องเมื่อความต้องการพุ่งถึงขีดสุดน้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาผสมกับน้ำอย่างช่วยไม่ได้ริมฝีปากของทั้งสองยังคลอเคลียไม่ห่างกันก่อนที่ใบหน้าคมหล่อเหลาจะละลงไปคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่องอีกครั้งขบเม้มและสร้างร่องรอยเพิ่งอีกอย่างไม่รู้จักพอมือบางลูบไล้แผ่นหลังกว้างอย่างแสนคิดถึงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงยังดังอยู่ข้างหูกระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกไม่รอช้านิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปที่ช่องทางสีหวานทันทีก่อนจะค้างเอาไว้อย่างนั้นสักพักและคงเป็นเพราะมีน้ำช่วยนิ้วของชายหนุ่มจึงขยับได้คล่องตัวขึ้น
"อื้อ.....อืม"ยิ่งปลายนิ้วหนุมวนก็ยิ่งเรียกเสียงน่าฟังจากร่างบอบบางได้เป็นอย่างดีและในทันใดนั้นนิ้วเรียวก็ถอนออกมาทั้งๆที่ยังไม่ได้เปิดเส้นทางให้ขยายตัวดีพอสองมือเรียวยกสะโพกมนขึ้นก่อนจะแทรกความใหญ่โตยิ่งกว่านิ้วเข้าไป
"อ๊ะ...รีไวล์จะ...เจ็บ!!!"
มือเรียวหยุดการขยับอีกครั้งและในขณะที่กำลังจะดึงดันเข้าไปอีกครั้งผืนน้ำตรงหน้ากลับมีสีของน้ำแห่งชีวิตลอยขึ้นมานัยน์ตาสีขี้เถ้าเบิกกว้างทันทีที่เห็น....มันคือเลือดร่างบอบบางในอ้อมแขนของเค้ากำลังเกิดบาดแผลขึ้นมือเรียวรีบรั้งร่างบอบบางเข้ามากอดเอาไว้แน่นก่อนจะถอนแกนกายที่เข้าไปได้เพียงน้อยนิดออกมาทันที
ใบหน้ามนซบลงบนไหล่กว้างอย่างหมดแรงริมฝีปากบางพยายามขยับเรียกชื่อของอีกคนอย่างยากลำบาก
"รี.....ไวล์"เรียกอยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา
ชายหนุ่มหยุดทุกการกระทำไปแล้วตั้งแต่เสียงใสๆนั่นพร่ำเรียกชื่อของเขาสติที่เคยหายไปกลับมาอีกครั้งเพราะร่างบอบบางที่อยู่ในอ้อมแขนกำลังหอบหายใจหนักหน่วงเขาลืมไปได้ไงว่าร่างบอบบางนี่ไม่ได้แข็งแรงเหมือนคนปรกติสองแขนแข็งแรงช้อนร่างเปลือยเปล่าของอีกคนขึ้นจากน้ำก่อนจะเปิดฝักบัวล้างทั้งตัวเองและร่างบอบบางที่ยังกอดคอเขาเอาไว้แน่น
"ทำไมถึงหยุดล่ะครับ...?"
มือเรียวที่กำลังลูบไล้ล้างแผ่นหลังบางอยู่หยุดชะงักทันที
"หุบปาก!"น้ำเสียงนิ่งสนิทเอ็ดร่างในอ้อมแขนเบาๆก่อนจะปิดน้ำแล้วอุ้มอีกคนออกไปที่ห้องนอนก่อนจะวางร่างเปลือยเปล่าเอาไว้บนเตียงแล้วดึงผ้าห่มตลุมให้จนปรกหน้าเอาไว้แล้วหันหลังเดินกลับไปแต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูห้อง
"คุณเองก็ต้องการไม่ใช่เหรอครับ....หรือว่ารังเกียจผมอย่างนั้นสิ"
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครหยุดชะงักเพราะความแปลกใจว่าร่างบอบบางรู้ได้ยังไงว่าเขาเองก็.....แถมยังทำเหมือนกับตัวเองสามารถรับได้อย่างนั้นแหละลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองเป็นคนป่วยน่ะไอ้เด็กบ้า....ก่อนจะเหลือบมองที่ท่อนล่างของตัวเองน้อยๆเหมือนพึ่งจะนึกออกว่าเขาเองก็เปลือยเปล่าเหมือนกันแสดงว่าเจ้าเด็กย้านั่นมันก็เห็นหมดแล้วน่ะสิว่า......
"หายากินซะ!!"สั่งเสียงเข้มอีกครั้งก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่คิดจะตอบคำถามของอีกฝ่ายทั้งๆที่เจ้าตัวก็น่าจะรู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้เพราะถ้าหากร่างบอบบางนั่นมีแผลฉีกขาดแม้แต่นิดเดียวจะเป็นยังไงเขาไม่อยากจะคิดและไม่อยากจะเห็นร่างบอบบางนี่ต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกสู้ให้เข้าใจผิดอย่างนี้แหละดีแล้วมันจะเป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย
....................ตั้งแต่วันนั้นร่างผอมบางก็ไม่เคยเห็นหน้าของร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่อีกรวมวันนี้ด้วยก็ปาเข้าไปสามวันแล้วที่อีกคนทำตัวเหมือนนินจาหายไปตั้งแต่เช้าแล้วหลับมาตอนที่ทุกคนหลับหมดแล้ว......แต่วันนี้ไม่ใช่เพราะร่างบอบบางไปขอกุณแจสำรองมาจากเด็กในบ้านแล้วทุกดอกทั้งกุณแจห้องน้ำด้วยที่ชายหนุ่มมักจะลงกลอนเอาไว้ทุกครั้งตั้งแต่วันนั้นแล้วด้วย
แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอกนะยังไงวันนี้เค้าจะต้องเจอหน้าให้ได้เขาจะทำทุกวิถีทางให้พี่ชายของเขาเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเป็นจะทำให้รับรู้ให้ได้หัวอกของคนที่ถูกทิ้งน่ะมันเป็นยังไง...ถึงจะรังเกียจเขาสักแค่ใหนก็ชั่งเขาไม่สนอีกต่อไปแล้ว
เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตแว่วเข้ามาให้ได้ยินทำให้ริมฝีปากบางยกยิ้มพอใจก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่ที่หัวเตียงบอกเวลาตีหนึ่ง
"กลับดึกขนาดนี้เลยเหรอครับ...พี่ไม่อยากเจอหน้าผมขนาดเลยเหรอ..หึ"
ร่างบอบบางในชุดยูกาตะสีขาวกำลังนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบใหญ่เพื่อรอเวลาเสียงฝักบัวในห้องน้ำเงียบไปนานแล้วป่านนี้จะกำลังทำอะไรอยู่กันนะสองขาเรียวยาวก้าวลงจากเตียงนอนของตัวเองแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในห้องน้ำจากฝั่งของตัวเองมือบางบิดลูกบิดของประตูอีกฝั่งเบาๆแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อวันนี้มันไม่ได้ล็อกริมฝีปากบางยิ้มร้ายอย่างคนที่เหนือกว่าก่อนจะค่อยๆแง้มออกช้าๆแล้วแทรกตัวเองเข้าไปด้านในแล้วปิดลงอย่างเบามือที่สุด
ภายในห้องที่ไร้แสงไฟมีเพียงแสงนวลผ่องของดวงจันทร์เท่านั้นที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา
นัยน์ตาสีเขียวมรกตกวาดมองรอบห้องก่อนจะยกยิ้มน้อยกับความเป็นระเบียบของอีกคนเพราะแทบจะทุกอย่างในห้องยังวางอยู่ที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยก่อนที่สองขาเรียวยาวจะก้าวไปหยุดที่ขอบเตียงขนาดใหญ่สายตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้คงจะหลับสนิทไปแล้ว
"ไปเถลไถลที่ใหนมาครับพี่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังทำให้ผมกลายเป็นไอ้บ้าได้เสมอเลยนะครับ"
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.Tobecontinue..............
"แหมเอเลนเป็นเด็กผู้ชายนะค่ะคาอิลไม่ใช่เด็กสาวซะหน่อยจะได้สวยต้องบอกว่าหล่อสิถึงจะถูก"หญิงสาวเหน็บผู้เป็นลุงน้อยๆที่เห็นว่าลูกชายของเธอสวยมากกว่าจะหล่อเหลาถึงแม้ว่าเธอเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันก็เถอะ
"สวัสดีครับคุณลุง"เด็กหนุ่มก้มโค้งให้เล็กน้อยก่อนจะถูกแขนแข็งแรงของชายสูงวัยรวบเข้าที่ไหล่มน
"มาเหนื่อยๆขึ้นไปพักก่อนลุงเตรียมห้องเอาไว้ให้ข้างๆห้องของรีไวล์จะได้อยู่ใกล้ๆกันพรุ่งนี้พี่เขาก็กลับมาแล้วล่ะคงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนสักพักเพราะลุงให้ทหารช่างเค้าเข้าไปเดินระบบไฟกับน้ำที่บ้านของเอเลนใหม่สักสองสามอาทิตย์คงจะเสร็จแล้วค่อยกลับไป"
"ขอบคุณครับว่าแต่....."ริมฝีปากบางปิดลงอีกครั้งและไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาอีกเพราะเขาเพียงแค่อยากจะถามถึงเขาคนนั้นไม่ได้คิดถึงหรืออะไรทั้งนั้นแค่อยากรู้ก็เท่านั้น
"รีไวล์เค้าไปประจำการอูเรนียงน่ะตั้งแต่เมื่อสี่ปีที่แล้วปลดประจำการตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วแต่คงจะยุ่งเลยยังไม่กลับมาแต่เค้าโทรมาบอกลุงแล้วล่ะว่าจะกลับมาพรุ่งนี้แล้วคงจะได้เจอกัน"ใบหน้ามนเงยขึ้นสบตากับคุณลุงของตัวเองเล็กน้อยพร้อมๆกับยิ้มให้
"เค้ายุ่งตลอดเลยนะครับ....ยุ่งมากตลอด...."ชายสูงวัยเหลือบไปเห็นสีหน้าที่นิ่งสนิทก่อนที่นัยน์ตาสีเขียวมรกตจะแข็งกร้าวชั่วขณะนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปรกติ...ถ้าแบบนี้ก็แสดงว่าเอเลนกำลังแค้นลูกชายของเขาอยู่อย่างนั้นเหรอมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้กันแน่...เขาจำได้ว่ารีไวล์ขอย้ายตัวเองทันทีที่เอเลนจากไปแต่ก็ยังไม่เคยได้ถามอะไรเพราะลูกชายของเค้าทำตัวยุ่งตลอดเวลาจนกระทั่งไปประจำการทางเหนือแล้วก็ไม่เคยถามไถ่อะไรอีกเลยตั้งแต่นั้นมา
"ลุงไม่รู้หรอกนะว่าสองคนมีเรื่องหมางใจอะไรกันแต่รีไวล์เค้าไม่เคยเกลียดเอเลนลุงรู้เพียงเท่านั้น"
"..........ครับผมรู้เพราะเค้าไม่เคยพูด......ว่าเกลียดผมเลยสักครั้ง"แต่เค้าก็ไม่เคยพูดว่ารักผมเหมือนกันคนๆนั้น....ใจดำคำนี้คงยังไม่พอสำหรับเค้าสำหรับคนที่ไร้หัวใจ
แบบนั้นคนที่ร้ายกาจอย่างเยือกเย็น
"ผมขอตัวนะครับ"
ร่างบอบบางปลีกตัวขึ้นชั้นสองไปแล้วปล่อยให้แม่กับลุงของตัวเองคุยกันตามลำพังโดยที่สาตาของทั้งสองคนยังจ้องมองตามแผ่นหลังบางไปจนลับตา
"เอเลนดูแปลกไปนะ"
"ไม่แปลกหรอกค่ะแต่เค้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยจนฉันชักจะไม่แน่ใจซะแล้วที่พาเค้ากลับมาที่นี่อีก"มือหนาบีบหัวไหล่ของหญิงสาวเบาๆแทนคำปลอบใจเพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดอย่างไม่สามารถเลี่ยงได้อยู่แล้ว
"ก็ที่นี่มันบ้านของพวกเธอไม่ใช่รึไง??"
...เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตดังมาจากหน้าบ้านเสียงที่แสนคุ้นเคยทำให้ร่างที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่กับหมอนลุกขึ้นมาแล้วเดินไปที่หน้าต่างนัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปที่รถสปอร์ตคันหรูด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกจนกระทั่งร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครก้าวขาออกมาจากรถริมฝีปากบางเหยียดยิ้มร้ายก่อนจะคว้าชุดคลุมอาบน้ำแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำทันที.....เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าสิ่งแรกที่ร่างที่ไม่ได้สูงนั่นจะทำก็คืออาบน้ำเพราะความที่รักสะอาดจนแทบจะเป็นซินโดรมกันเลยของเค้าและเพราะห้องน้ำนี่เข้ามาได้จากทั้งสองฝั่งทั้งฝั่งที่เขาอยู่และฝั่งที่ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครอยู่ด้วยมือบางปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองก่อนจะก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เกือบจะเป็นสระว่ายน้ำขนาดย่อมแล้วคลิกตัวนอนคว่ำหน้ากับขอบอ่างเอาไว้ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้มร้ายอยู่แบบนั้น...อยากรู้ว่าถ้าอีกคนเข้ามาเห็นแล้วจะมีสีหน้าแบบใหนหรือว่าจะยังงคงนิ่งสนิทไร้อารมณ์อยู่เหมือนเดิม
"ฮะฮะ....."เพียงแค่คิดถึงสีหน้าตื่นน้อยๆนั่นมันก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้เสียงหัวเราะสดใสแต่แฝงไปด้วยความนัยดังก้องไปทั่วห้องน้ำก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าจะพลิกตัวกลับมาในท่านอนหงายอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ยังประดับที่มุมปากมือบอบบาง
แกว่งไปมาเบาๆไล่ไอของน้ำอุ่นๆที่ลอยคลุ้งไปทั่วเหมือนที่เคยทำเมื่อนานมาแล้วและเจ้าตัวคงจะไม่รู้ด้วยว่าตัวเองกำลังทำเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด
....ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครก้าวเข้ามาในบ้านก่อนจะเดินผ่านห้องรับแขกเพื่อขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านโดยที่สายตายังไม่ทันสังเกตุเห็นสิ่งผิดปรกติ
"อ้าวรีไวล์กลับมาแล้วเหรอ?"
สองขาแข็งแรงหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อไปอีกครั้ง
"ครับ...ขอตัวนะครับผมเหนื่อยๆ"ชายหนุ่มตอบพ่อของตัวเองทั้งๆที่ใบหน้าคมหล่อเหลานั้นยังไม่หันไปมองเลยด้วยซ้ำสองขาวิ่งขึ้นไปโดยไม่คิดจะหันกลับมา
มือเรียวบิดลูกบิดประตูห้องก่อนจะแทรกตัวเข้าไปโค๊ตยาวสีดำถูกถอดออกแล้วโยนไปพาดเอาไว้กับเก้าอี้ที่ใช้นั่งทำงานก่อนที่ปลายนิ้วจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกแล้วทิ้งลงบนตะกร้าข้างประตูห้องน้าแล้วจัดการท่อนล่างก่อนจะคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาปกปิดร่างกายท่อนล่างเอาไว้แล้วเปิดประตูห้องน้ำทันที
ใบหน้ามนที่ตอนนี้โผล่พ้นน้ำเพียงครึ่งเดียวและเพียงแค่เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นทั้งใบหน้าก็มุดหายลงไปในอ่างเสียงซ่าของฝักบัวดังขึ้นบอกให้รู้ว่าอีกคนกำลังล้างตัวอยู่ไม่นานเสียงน้ำจากฝักบัวก็เงียบลง
ขาแข็งแรงก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำโดยไม่ได้เฉลียวใจอะไรเลยเพราะไอของน้ำบดบังการมองเห็นจึงไม่ได้สังเกตุเลยว่ามีใครอีกคนกำลังดำน้ำอยู่จนกระทั่งหย่อนตัวลงไปแช่ในอ่างและแล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อร่างบอบบางโผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้าชายหนุ่มแต่ทั้งๆที่ตกใจไม่ใช่น้อยถึงร่างกายจะผงะหงายไปบ้างแต่ก็ยังคงความนิ่งสนิทเอาไว้ได้!!
"......เอเลน!!!"น้ำเสียงที่ดูตื่นนิดๆถูกเอ่ยออกไปอย่างแผ่วเบาแต่หัวใจกลับกระตุกวูบเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปในหุบเหว....นัยน์ตาสีขี้เถ้าจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังสะบัดไปมาไล่น้ำด้วยแววตาที่เบิกกว้างน้อยๆแต่นั่นมันก็หมายความว่าเขากำลังตกใจอย่างถึงที่สุด
ใบหน้ามนหยุดนิ่งอยู่กับที่ก่อนที่มือบางจะเสยเส้นผมที่เปียกลู่ลงมาปรกใบหน้าของตัวเองขึ้นริมฝีปากบางเหยียดยิ้มบางเบาก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มมากขึ้นและมากขึ้นจนลมหายใจของทั้งสองเป่ารดกัน
นัยน์ตาสีมรกตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีขี้เถ้าอย่างกำลังค้นหาคำตอบก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกไป
"สวัสดีครับพี่...ไม่สิคุณ......รีไวล์"
นัยน์ตาสีขี้เถ้ากระตุกถี่ยิบเมื่อสัพนามที่ใช้เรียกตัวเองเปลี่ยนไปแต่มันก็ไม่เท่ากับความเจ็บแปล๊บที่อกข้างซ้ายหรอกนะ
"...........กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่??"
หลังจากโดนสต๊าฟไปหลายนาทีชายหนุ่มก็พูดออกมาจนได้ใบหน้ามนยิ้มกว้างก่อนจะเคลื่อนเข้าไปใกล้มากขึ้นจมูกคมที่เชิดนิดๆเฉี่ยวแก้มขาวของร่างสูงไปก่อนที่มันจะหยุดอยู่ที่ข้างหูของชายหนุ่ม
"คิดถึงจังนะครับน้ำเสียงแบบนี้....กลิ่นแบบนี้...ของคุณ"จบประโยคริมฝีปากบางก็ทาบทับลงไปบนซอกคอของอีกคนแผ่วเบาและด้วยความตกใจมือแข็งแรงรีบจับหัวไหล่มนดันออกไปทันทีและเพราะใบหน้าคมหล่อเหลาที่กำลังตื่นนิดๆจึงทำให้อีกคนหัวเราะร่าวังวานไปทั่วห้อง
"ฮะฮะฮะ....อะไรกันครับ....กลัวผมงั้นเหรอครับท่านผู้พัน"
"อย่าทำแบบนี้เอเลน!!"น้ำเสียงทุ้มเย็นที่เข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดบ่งบอกว่าร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่นี้กำลังโกรธเพราะมือเรียวที่บีบหัวไหล่แรงขึ้นด้วยเช่นกัน
มือบางเอื้อมไปจับมือเรียวที่หัวไหล่ของตัวเองเบาๆก่อนจะปรับสีหน้าให้ออดอ้อนน้อยๆส่งไปให้ชายกนุ่ม
"ผมเจ็บนะครับ"และเพียงแค่นั้นแรงบีบก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากบางยิ้มร้ายชั่วขณะก่อนที่มือข้างนั้นจะจับมือเรียวของอีกคนมาวางทาบเอาไว้ที่อกซ้ายของตัวเอง
"ได้ยินมั้ยครับ....มันกำลังเรียกหาคุณ"
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกคนต้องการจะสื่ออะไร...กำลังจะบอกเขาว่าตัวเองเจ็บปวดขนาดใหนแต่จะรู้บ้างมั้ยว่าเขาน่ะเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเองเป็นร้อยเท่าพันเท่า
และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ริมฝีปากบางประกบลงมาที่ริมฝีปากของเขาปลายลิ้นเรียวเล็กไล้เลียอยู่แบบนั้นซ้ำๆนัยน์ตาสีขี้เถ้ากระตุกน้อยๆเมื่อมือบางกอดรอบคอของเขาเอาไว้แน่นก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องจะย้ายตัวเองขึ้นมานั่งคร่อมที่หน้าขาแข็งแรงของเขาริมฝีปากบางที่กำลังบดเบียดอยู่ที่ริมฝีปากของเขามันยิ่งทำให้เขาแปลกใจแต่ที่น่าตกใจเอเลนไปเรียนรู้เรื่องแบบนี้มาจากใหน!!!
"เอเลน....หยุด!!!"และทันทีที่ริมฝีปากบางผละออกน้ำเสียงทุ้มเย็นก็รีบร้องห้ามทันทีแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจเลยสักนิดริมฝีปากบางนั่นยังคงบดเบียดดูดเม้มผสมขบกัดไปจนทั่วซอกคอของเขาและเพราะแบบนั้นมันก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาเริ่มถูกปลุกเร้าขึ้นมือเรียวจับเข้าไปที่เอวบางก่อนจะกระชับให้ร่างบอบบางแนบชิดยิ่งขึ้นและไม่ได้รูเลยว่าใบหน้าที่ซุกอยู่ที่ซอกคอของตัวเองมีสีหน้าเช่นไร
และคราวนี้ใบหน้ามนก็ย้ายขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่นัยน์ตาทั้งสองคู่จะสบประสานกันริมฝีปากบางเคลื่อนเข้าไปหาริมฝีปากหนาช้าๆก่อนจะแนบชิดลงไปและเพียงแค่นั้นปลายลิ้นร้อนก็กลับกลายมาเป็นฝ่ายรุกบ้างเรียวลิ้นแข็งแรงกวาดต้อนลิ้นเล็กด้านในอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนสองมือเรียวลูบไล้บีบเคล้นสะโพกมนอย่างรุนแรงด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าริมฝีปากคมละออกมาน้อยๆให้อีกคนได้หายใจไม่ถึงวิก่อนจะบดเบียดมันลงไปอีกครั้งมืออีกข้างย้ายมากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวแทบจะเต็มที่แล้วของร่างบอบบาง
"อ้า...ฮาา...รีไวล์อื้อ..."น้ำเสียงครวญครางที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนายิ่งกระตุ้นแรงอารมณ์ของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดีมือเรียวขยับรูดขึ้นลงเป็นจังหวะเร็วขึ้นและเร่งขึ้นอีกจนสองแขนบางกอดหัวสัดำไถเกรียนครึ่งล่างเอาไว้แน่นใบหน้ามนเงยขึ้นนมองเพดานห้องด้วยสายตาที่เลื่อนลอยริมฝีปากบางยังส่งเสียงครวญครางไม่ขาดปากทั้งๆที่จะแค่ยั่วอีกฝ่ายเล่นๆแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตัวเองถูกยั่วให้หลงไหลไปกับสัมผัสเร่าร้อนนี่เพียงแค่ได้สัมผัสร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนี่สัมผัสที่ยังฝังลึกอยู่ในหัวใจไม่เคยลืมเลือนได้เลยกับอ้อมกอดนี้ทั้งๆที่เขาปฏิเสธและโกรธแค้นมาตลอดสี่ปีแต่ตอนนี้กลับเป็นตัวเองที่อยากจะสัมผัสร่างกายนี้มากที่สุด
ใบหน้าคมหล่อเหลาซุกไซร้ไปทั่วซอกคอขาวผ่องพร้อมๆกับขบเม้มฝากกร่องรอยสีกุหลาบเอาไว้รู้ทั้งรู้ว่าร่างบอบบางนี่ยั่วตัวเองแต่มันก็ได้ผลนักเพราะอารมณ์ของเขากำลังพุ่งพล่านซะจนแทบจะระเบิดออกมาทั้งแรงของความคิดถึงบวกกับแรงของความปรารถนามันผสมปนเปกันไปมั่วไปหมดจนไม่เหลือสติที่จะควบคุมตัวเองอีกต่อไปริมฝีปากคมประกบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้งเรียวลิ้นร้อนควานหาความหอมหวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดร่างบอบบางเองก็ไม่ต่างกันเรียวลิ้นเล็กกระหวัดพันเกี่ยวแลกรสสัมผัสวาบหวามให้แก่กันและกันเสียงน้ำลายที่ดังเข้ามาในหูยิ่งกระตุ้นอารมเสียวซ่านให้สติของพวกเขากระเจิดกระเจิงเหมือนกำลังล่องลอยไปในกองไฟความเร่าร้อนของมันแผดเผาให้สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
"อ้า...รีไวล์"ริมฝีปากบางครางเครือออกมาอย่างไม่อายเมื่อมือเรียวเร่งจังหวะให้เร่งขึ้นอีกแรงขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นๆจนในที่สุด
"อ้า...รี..รีไวล์..ฮา...ฮา...ฮา"เสียงครางหนักหน่วงผสมกับเสียงหอบหายใจรุนแรงดังก้องไปทั่วห้องเมื่อความต้องการพุ่งถึงขีดสุดน้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาผสมกับน้ำอย่างช่วยไม่ได้ริมฝีปากของทั้งสองยังคลอเคลียไม่ห่างกันก่อนที่ใบหน้าคมหล่อเหลาจะละลงไปคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่องอีกครั้งขบเม้มและสร้างร่องรอยเพิ่งอีกอย่างไม่รู้จักพอมือบางลูบไล้แผ่นหลังกว้างอย่างแสนคิดถึงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงยังดังอยู่ข้างหูกระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกไม่รอช้านิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปที่ช่องทางสีหวานทันทีก่อนจะค้างเอาไว้อย่างนั้นสักพักและคงเป็นเพราะมีน้ำช่วยนิ้วของชายหนุ่มจึงขยับได้คล่องตัวขึ้น
"อื้อ.....อืม"ยิ่งปลายนิ้วหนุมวนก็ยิ่งเรียกเสียงน่าฟังจากร่างบอบบางได้เป็นอย่างดีและในทันใดนั้นนิ้วเรียวก็ถอนออกมาทั้งๆที่ยังไม่ได้เปิดเส้นทางให้ขยายตัวดีพอสองมือเรียวยกสะโพกมนขึ้นก่อนจะแทรกความใหญ่โตยิ่งกว่านิ้วเข้าไป
"อ๊ะ...รีไวล์จะ...เจ็บ!!!"
มือเรียวหยุดการขยับอีกครั้งและในขณะที่กำลังจะดึงดันเข้าไปอีกครั้งผืนน้ำตรงหน้ากลับมีสีของน้ำแห่งชีวิตลอยขึ้นมานัยน์ตาสีขี้เถ้าเบิกกว้างทันทีที่เห็น....มันคือเลือดร่างบอบบางในอ้อมแขนของเค้ากำลังเกิดบาดแผลขึ้นมือเรียวรีบรั้งร่างบอบบางเข้ามากอดเอาไว้แน่นก่อนจะถอนแกนกายที่เข้าไปได้เพียงน้อยนิดออกมาทันที
ใบหน้ามนซบลงบนไหล่กว้างอย่างหมดแรงริมฝีปากบางพยายามขยับเรียกชื่อของอีกคนอย่างยากลำบาก
"รี.....ไวล์"เรียกอยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา
ชายหนุ่มหยุดทุกการกระทำไปแล้วตั้งแต่เสียงใสๆนั่นพร่ำเรียกชื่อของเขาสติที่เคยหายไปกลับมาอีกครั้งเพราะร่างบอบบางที่อยู่ในอ้อมแขนกำลังหอบหายใจหนักหน่วงเขาลืมไปได้ไงว่าร่างบอบบางนี่ไม่ได้แข็งแรงเหมือนคนปรกติสองแขนแข็งแรงช้อนร่างเปลือยเปล่าของอีกคนขึ้นจากน้ำก่อนจะเปิดฝักบัวล้างทั้งตัวเองและร่างบอบบางที่ยังกอดคอเขาเอาไว้แน่น
"ทำไมถึงหยุดล่ะครับ...?"
มือเรียวที่กำลังลูบไล้ล้างแผ่นหลังบางอยู่หยุดชะงักทันที
"หุบปาก!"น้ำเสียงนิ่งสนิทเอ็ดร่างในอ้อมแขนเบาๆก่อนจะปิดน้ำแล้วอุ้มอีกคนออกไปที่ห้องนอนก่อนจะวางร่างเปลือยเปล่าเอาไว้บนเตียงแล้วดึงผ้าห่มตลุมให้จนปรกหน้าเอาไว้แล้วหันหลังเดินกลับไปแต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูห้อง
"คุณเองก็ต้องการไม่ใช่เหรอครับ....หรือว่ารังเกียจผมอย่างนั้นสิ"
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครหยุดชะงักเพราะความแปลกใจว่าร่างบอบบางรู้ได้ยังไงว่าเขาเองก็.....แถมยังทำเหมือนกับตัวเองสามารถรับได้อย่างนั้นแหละลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองเป็นคนป่วยน่ะไอ้เด็กบ้า....ก่อนจะเหลือบมองที่ท่อนล่างของตัวเองน้อยๆเหมือนพึ่งจะนึกออกว่าเขาเองก็เปลือยเปล่าเหมือนกันแสดงว่าเจ้าเด็กย้านั่นมันก็เห็นหมดแล้วน่ะสิว่า......
"หายากินซะ!!"สั่งเสียงเข้มอีกครั้งก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่คิดจะตอบคำถามของอีกฝ่ายทั้งๆที่เจ้าตัวก็น่าจะรู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้เพราะถ้าหากร่างบอบบางนั่นมีแผลฉีกขาดแม้แต่นิดเดียวจะเป็นยังไงเขาไม่อยากจะคิดและไม่อยากจะเห็นร่างบอบบางนี่ต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกสู้ให้เข้าใจผิดอย่างนี้แหละดีแล้วมันจะเป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย
....................ตั้งแต่วันนั้นร่างผอมบางก็ไม่เคยเห็นหน้าของร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่อีกรวมวันนี้ด้วยก็ปาเข้าไปสามวันแล้วที่อีกคนทำตัวเหมือนนินจาหายไปตั้งแต่เช้าแล้วหลับมาตอนที่ทุกคนหลับหมดแล้ว......แต่วันนี้ไม่ใช่เพราะร่างบอบบางไปขอกุณแจสำรองมาจากเด็กในบ้านแล้วทุกดอกทั้งกุณแจห้องน้ำด้วยที่ชายหนุ่มมักจะลงกลอนเอาไว้ทุกครั้งตั้งแต่วันนั้นแล้วด้วย
แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอกนะยังไงวันนี้เค้าจะต้องเจอหน้าให้ได้เขาจะทำทุกวิถีทางให้พี่ชายของเขาเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเป็นจะทำให้รับรู้ให้ได้หัวอกของคนที่ถูกทิ้งน่ะมันเป็นยังไง...ถึงจะรังเกียจเขาสักแค่ใหนก็ชั่งเขาไม่สนอีกต่อไปแล้ว
เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตแว่วเข้ามาให้ได้ยินทำให้ริมฝีปากบางยกยิ้มพอใจก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่ที่หัวเตียงบอกเวลาตีหนึ่ง
"กลับดึกขนาดนี้เลยเหรอครับ...พี่ไม่อยากเจอหน้าผมขนาดเลยเหรอ..หึ"
ร่างบอบบางในชุดยูกาตะสีขาวกำลังนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบใหญ่เพื่อรอเวลาเสียงฝักบัวในห้องน้ำเงียบไปนานแล้วป่านนี้จะกำลังทำอะไรอยู่กันนะสองขาเรียวยาวก้าวลงจากเตียงนอนของตัวเองแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในห้องน้ำจากฝั่งของตัวเองมือบางบิดลูกบิดของประตูอีกฝั่งเบาๆแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อวันนี้มันไม่ได้ล็อกริมฝีปากบางยิ้มร้ายอย่างคนที่เหนือกว่าก่อนจะค่อยๆแง้มออกช้าๆแล้วแทรกตัวเองเข้าไปด้านในแล้วปิดลงอย่างเบามือที่สุด
ภายในห้องที่ไร้แสงไฟมีเพียงแสงนวลผ่องของดวงจันทร์เท่านั้นที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา
นัยน์ตาสีเขียวมรกตกวาดมองรอบห้องก่อนจะยกยิ้มน้อยกับความเป็นระเบียบของอีกคนเพราะแทบจะทุกอย่างในห้องยังวางอยู่ที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยก่อนที่สองขาเรียวยาวจะก้าวไปหยุดที่ขอบเตียงขนาดใหญ่สายตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้คงจะหลับสนิทไปแล้ว
"ไปเถลไถลที่ใหนมาครับพี่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังทำให้ผมกลายเป็นไอ้บ้าได้เสมอเลยนะครับ"
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.Tobecontinue..............
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น